“ ငါးပံုျပင္”

သံသရာတစ္ေကြ႔မွာ ကေလးေလးနဲ႔ ငါးဟာ မရည္ရြယ္ဘဲ ႀကံဳဆံုမိၾကတာ။ ကစားစရာအသစ္ရသြားတဲ႔ ကေလးေလးဟာ အထပ္ထပ္ေတးဆိုၿပီး ငါးကို မွန္အိမ္ထဲထည္႔တယ္။ ငါးကေလးဟာ ဒီသီခ်င္းဟာ သူ႔အတြက္သာ ရည္စူးဆိုတာလို႔ ထင္ေနသတဲ့။ ကေလးေလးက စကားလာေျပာတိုင္း သူ႔ကို အေရးတယူရွိရွာတယ္လို႔ ၾကည္ႏူးရွာတယ္။ ေခ်ာင္ထဲက ငါးမို႔ ဝန္းက်င္မွာ ငါးလွလွေလးေတြ အလွေမြးထားမွန္းလည္း မသိရွာပါဘူး။

ဒီရယ္စရာဇာတ္လမ္းဟာ ကေလးေလးက ငါးကို စြန္႔အၿပီးမွာ ျဖစ္ရပ္မွန္ေၾကကြဲျခင္းနဲ႔ ထိပ္တိုက္တိုးၿပီေလ။ ကေလးေလးက ေျပာေသးတယ္။ “ မင္းကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလိုက္ၿပီ။ ေပ်ာ္သလိုေနေပေတာ့ ... ” တဲ့။ ငါးမွာ နားမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူၾကားခဲ႔တယ္။ၿပီးေတာ့ သူမယံုဘူးတဲ႔ေလ။
သူ ကုိ မစြန္႔ပါနဲ႔ ... လို႔ေသြးရူးေသြးတန္းေတာင္းပန္ရွာတယ္။

ေခ်ာင္ေလးထဲမွာပဲ ေအးေအးေဆးေဆးသူေနပါ့မယ္။ကေလးေလး တစ္ျခားငါးေတြကို ၾကည္ႏူးခြန္းဆိုေနခ်ိန္မွာလည္း ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးမလႈပ္ရွားပါဘူးလို႔ အခြန္းထပ္ဆိုေပမယ့္ ကေလးေလးက ၿငီးေငြ႔သြားၿပီ။ မျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့ေလ။

ဒီလိုနဲ႔ ရင္ကြဲနာက်သြားတဲ့ ငါးဟာ အေသလို ျမစ္ထဲေမ်ာတယ္။ အလြမ္းဒဏ္နဲ႔ မလွုပ္မရွက္ ရိုရိုေသေသဆုေတာင္းတယ္။ ကေလးေလးကို ျမင္ရႏိုး ေသေဘးကို မေၾကာက္ဘဲ ျမစ္ဦးမွာ တိတ္တိတ္ေလး ေစာင့္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္စရာေတြ မ်ားပိုင္တဲ့ ကေလးေလးဟာ ျမစ္ကမ္းကို ေျခဦးမလွည့္ေတာ့ဘူးရယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာ ျပင္းဟုန္ရွေနတဲ႔အပူကို ေပ်ာက္လိမ့္ႏိုးနဲ႔ ငါးဟာ ျမစ္ဖ်ားေပၚတက္လာတယ္။ ေၾကာက္ရြံတတ္လြန္းေပမယ့္ ကေလးေလးအရိပ္ကို ျမင္ခ်င္ေဇာနဲ႔ ေသလုေအာင္ နာလိမ့္မယ္ဆိုတာ သိလည္း မေၾကာက္မရြံအျမင့္ႀကီးပ်ံတက္လို႕ ကုန္းေပၚေရာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားၿပီေလ။

ပထမ သူ႔အေရျပားေတြ ပြန္းေပါက္ပဲတယ္။ နားလြန္းလို႔ တစ္ဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ႔ ငါးဟာ ျမစ္ထဲ ျပန္ျပဳတ္က်သြားတယ္။ဒါေပမယ့္ ကေလးေလးအရိပ္ေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ေခါက္ႀကိဳးစားမိျပန္တဲ႔အခါ သူ႔အသားေတြ ျပတ္ကြဲရွကုန္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေမ႔ေမ်ာရင္း ေရထဲ ျပန္ေရာက္သြားျပန္တာ။

ဟုတ္ပါတယ္။ မယံုႏိုင္ဖြယ္ပါ။ ကေလးေလးအၿပံဳးကလြဲလို႔ က်န္တဲ႔အရာကို အမွတ္မရွိတဲ႔ ငါးရယ္ေလ။ နိဂံုးမွာေတာ့ သူ႔အရိုးေတြ ေၾကကာ ေသြးေတြ အန္ထြက္တယ္။ ကေလးေလး အရိပ္ကိုလည္း မျမင္ရလိုက္ပါဘဲ ေသငင္ေဇာမွာ ဘာဆုမွလည္း မေတာင္းႏိုင္ခင္ အသက္ေပ်ာက္ရွာေလတာ။

လူေတြၾကားေတာ့ ရယ္ၾကတယ္ေလ။ ကေလးေလးကလည္း ေဘးလူေတြရယ္သလို လိုက္ရယ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ “ဒီေလာက္ဥာဏ္နည္းလွတဲ့ ငါး ေသတာေတာင္ နည္းေသး ” ဆိုပဲ။ ႏွလံုးသားပဲ ရွိတဲ႔ငါးပါ လို႔ ေခ်ပေပးမယ့္သူ မရွိဘူး။ ငါးမွာ ကေလးေလး တစ္ဦးတည္းသာ တြယ္တာခဲ႔တာပါ ဆိုကာ ထုေခ်လႊာ တင္ေပးသူ မရွိဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ မေပးႏိုင္ဘဲ မ်က္လံုးပြင့္လ်က္ ေသေနတဲ့ငါးကို ဝမ္းသာအားရ ရင္ခြဲၾကေလရဲ႕။
အဲဒီမွာ ငါးရဲ႕ရင္ထဲက ေရႊေရာင္ဝင္းလက္ေနတဲ့ အရာေလးကို ေတြ႔ရွိသြားခဲ့တာ။

အျမဳေတဆိုပဲ။
အလုအယက္ယူၾက။လုယက္ၾက။
ေနာက္ဆံုးမွာ သူတို႔ဟာ အျမဳေတစစ္မစစ္ စမ္းသပ္ၾကတယ္။

အျမဳေတေလးကို ဓားနဲ႔ခုတ္တယ္။ မလြဲပါဘူး။နာလြန္းလို႔ အျမဳေလးက ကေလးေလးကို တၿပီး ၾကဴၾကဴပါေအာင္ ေအာ္ရွာတယ္။ေသနတ္နဲ႔ပစ္တယ္။ ဗဟိုမွတ္ကို တည့္တည့္ထိပါတယ္။ အျမဳေတေလးကေတာ့ ပဲ့မထြက္သြားပါဘူး။ေၾကကြဲလြန္းလို႔သာ ကေလးေလး ေရလို႔ ေျခာက္ေျခာက္ျခားျခား ညည္းရွာတယ္။

ဒါေပမယ့္ အျမဳေတမဟုတ္မွန္း သိသြားလည္း လူေတြက လႊင့္မပစ္ပါၾကဘူး။ အံ့ၾသလြန္းလို႔တဲ့။ ဓားခုတ္ရာ တစ္ခ်က္ခံရတုိင္း ဒီေက်ာက္ခဲေလးကထြက္လာတဲ့ အသံကို ထူးထူးဆန္းဆန္းၾကားခ်င္လြန္းလို႔ အခါခါထိုးခုတ္ၾကရင္း ၾကာလာေတာ့ ပ်င္းစရာေကာင္းလွတယ္ဆိုကာ အျမဳေတေလးကို ျပတိုက္ဆီ ပို႔လိုက္ၾကတယ္။

ယေန႔ထက္တိုင္ေလ ။ လာသမွ်ဧည့္သည္ေတြဟာ အျမဳေတေလးရဲ႕ အသံကုိ ၾကားခ်င္လြန္းလို႔တဲ႔ ... ၾကာပြတ္တံနဲ႔ ရိုက္ႏွက္ေနၾကဆဲ။
တကယ္ေတာ့ အျမဳေတေလးရဲ႕ “ကေလးေလး ... ကေလးေလး ... ” လို႔ တမ္းတေခၚသံကို အဆန္းတၾကယ္ မရွိသင့္ပါဘူး။
ဒီအျမဳေတေလးဟာ မငိုတတ္တဲ႔ ငါးတစ္ေကာင္ရဲ႕ သိုသိုဝွက္ဝွက္ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ဖြဲ႔တည္ခဲ႔တာရယ္။


( လူကေလး tag တဲ႔ ပံုျပင္ေလးကို လူကေလးနဲ႕ ညီမေလး nguzar ကို ေျပာျပတာပါ။ ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒီမွ်ပါပဲကြယ္ ...)

“ ေဆးလြင့္ပံုရိပ္”

ဘယ္လိုမွ မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ ေတြ႕ရွိခဲ႔ကာ ျပန္တမ္းတတိုင္း ၾကည္ႏူးမဆံုးျဖစ္ေစခဲ႔တဲ႔ ဓာတ္ပံုေလးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္။

ပထမဆံုးမိတ္ဆက္ေပးခ်င္သူက “ ေဖေဖ”လို႔ ကၽြန္မ တစ္ခါမွ မေခၚဘူးတဲ႔ အမ်ိဳးသားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ကၽြန္မ အေမနဲ႔ ေဆြးမ်ိဳးမ်ားက ရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္လွတယ္လို႔ ေျပာၾကတဲ႔ ေဖေဖဟာ ကၽြန္မအျမင္မွာ ခန္႔ထည္ၾကည့္ေကာင္း ေနပါတယ္။ ခ်စ္ေသာမ်က္စိနဲ႔လို႔ ညႊန္းၾကမယ္ဆိုရင္ ေဖေဖ႔ကို ခ်စ္လားဆိုတဲ႔ ခံစားမွုဟာ ကၽြန္မ မခြဲျဖာႏိုင္တဲ႔ ပုစၦာျဖစ္ပါတယ္။

“ သမီးအေဖအေၾကာင္း မေျပာခ်င္ဘူး”
“သမီးဘဝမွာ အေဖမလိုဘူး ။ အေမတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ ျပည့္ျပည့္စံုစံုထားႏိုင္တယ္” ဆိုတဲ႔ စကားလံုးေတြနဲ႔ ပံုသြင္းခံခဲ႔ရသူပါ။
ကိုယ့္ထက္ပညာတတ္ ထက္ျမက္တဲ႔မိန္းမေၾကာင့္ အေဖရဲ႕ မာနကို ထိခိုက္ခဲ႔ေလသလား။ မနာလိုေသြးဆိုးၾကတဲ႔မိန္းမဖက္က ေဆြမ်ိဳးေတြကို မၾကည္ျဖဴႏိုင္ျခင္းဟာ အေဖရဲ႕ေရြးခ်ယ္မွုလား။

လူတကာေတြ ဘယ္လိုေသြးထိုးလည္း အေဖ႔ကို ၾကည္ညိုမပ်က္ဖို႔ သမီးအတတ္ႏိုင္ဆုံုးႀကိဳးစားပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ သမီးကို အေဖဘာလို႔ တစ္ခါေလးပင္ လာမေတြ႕ရတာလဲ။

ဓာတ္ပံုကိုၾကည့္မိတိုင္း ရင္ထဲမွာ စူးလာကာ မ်က္ရည္ရစ္ဝိုင္းလာ။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ၾကည္ႏူးတယ္။ ေမေမ႔ကို ေဖေဖနဲ႔ တြဲဖက္ျမင္ရတယ္။ေမေမကလည္း ပံုထဲမွာ ၿပံဳးေနတယ္။

ေမြးကင္းစရက္ပိုင္းေလးမွာတင္ ကၽြန္မကို တနယ္တေက်းက အဘြားလက္ထဲအပ္ကာ အေဒၚေတြလက္မွာ ႀကီးျပင္းခဲ႔ရသူကၽြန္မအတြက္ အေမဆိုတာလည္း ဖမ္းဆုပ္ရခက္ခဲတဲ႔ ပံုရိပ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။
“ သမီးကို မေလးေမြးထားတာ မဟုတ္ဘူး။ အန္တီကမွ အေမအရင္း” ဆိုတဲ႔ အေဒၚတစ္ေယာက္ရဲ႕ စေနာက္စကားကို သိသိႀကီးနဲ႔ ယံုဖို႔ ႀကိဳးစားဖူးသလို သူက ငါ့အေမရင္း မဟုတ္ဘူး ငါ့မိဘရင္းေတြက တစ္ေန႔ျပန္လာေခၚမွာလို႔ အျဖစ္မွန္ကို လွည့္စားကာ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။

“ သမီးတို႔ ပညာေရးအတြက္” ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ တာဝန္က်ရာေဒသေတြမွာ ေနထိုင္ၿပီး တစ္ႏွစ္ကို တစ္ႀကိမ္သာေတြ႕ျဖစ္တဲ႔ ေမေမ႔ပံုေလးကိုၾကည္႔ကာ အၿမဲေခၚေဝၚခ်င္လြန္းလွတဲ႔ နာမ္စား ေမေမလို႕ရင္ထဲက တိုးတိတ္ရြတ္ဦးမယ္။
ၿပီးေတာ့ အေမ႕ကို အေဒၚေတြေခၚသလို မေလးလို႔ ေခၚေဝၚကာ “မေလး သမီးကို ခ်စ္လား”လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ဖြင့္မဆိုျဖစ္တဲ႔စကားကို ဓာတ္ပံုေလးၾကည့္ကာ ေမးမိဦးမယ္။

ဒီလိုဒဏ္ရာေတြ အနည္းငယ္ေျပေလ်ာ့လာရင္ေတာ့ ေဖေဖ႔လက္ေပၚမွ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းလြန္းလွတဲ႔ ကေလးမေလးကို ၾကည္ႏူးစြာ ၾကည့္မိဦးမယ္။
ပညာတတ္မိန္းမနဲ႔ ပစၥည္းရွိရြက္ၾကမး္ေရက်ိဳဘြဲ႔ရ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျမစာပင္တစ္ခုထဲက လွပသန္းစြမး္တဲ႔ ပန္းကေလးတစ္ပြင္႔ဟာ ကၽြန္မရဲ႕ အစ္မ ျဖစ္ပါတယ္။
ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို သိုဝွက္ထားတတ္ကာ ကၽြန္မထက္ခံႏိုင္ရည္ေကာင္းသလို ကုသိုလ္ကံလည္း ပိုေကာင္းသူ အစ္မဟာ ေဖေဖ႕လက္ေပၚမွာ ၿပံဳးရႊင္လို႔ေနပါတယ္။

သက္ေႏွာင္းစေနျဖစ္ေနေပမယ့္ စေနၿဂိဳဟ္ေမႊတာ။ကၽြန္မေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ေရးၿပိဳကြဲရတာဆိုတဲ႔ ခဏခဏေရရြတ္ခံၿပီး ႀကီးျပင္းခဲ႔ရသူကၽြန္မကလည္း ဓာတ္ပံုေလးထဲမွာ ပကတိၿပံဳးရယ္ေနတာေၾကာင့္ ဒီဓာတ္ပံုေလးၾကည့္တိုင္း ကၽြန္မမွာ အလိုအေလွ်ာက္ၿပံဳးမိတာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မွုေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ သက္ဆိုးမရွည္တာ အစဥ္အလာျဖစ္ပါတယ္။

“ ဒီဓာတ္ပံု ဘယ္က ရတာလဲ ” ဆိုကာ အေဒၚငယ္က ျပန္သိမ္းသြားတဲ႔အခါ သူၿဖဲဆုပ္ပစ္လိုက္ၿပီလား။ ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လိုက္ၿပီလား လို႔ပင္ ကၽြန္မ မေမးေတာ့ပါဘူး။ မသိခ်င္ေတာ့ပါဘူး။
ဝမ္းနည္းနာက်င္မွုေျမာက္မ်ားစြာထဲက အေသးငယ္ဆံုး အစိတ္အပိုင္းေလးသာမို႔ ဒီဓာတ္ပံုအၾကာင္းေလးကို ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္လို႔ပင္ ေနခဲ႔ပါၿပီ။ …။


(လူကေလး tag လို႔ ေရးျဖစ္တဲ႔ ငယ္ဘဝတစ္စိတ္တစ္ေဒသေလးပါ။ စာေလးမေကာင္းခဲ႔ရင္ သည္းခံေပးပါဦးလို႔။ )

“ ျပစ္မွု”

ထက္ပိုင္းက်ိဳးအိပ္မက္ေတြနဲ႔ လူပါ။

ဘယ္လိုလဲကြယ္။
အနက္ေရာင္ မ်က္လႊာမေဆာင္ထားခဲ႔လည္း
ရွုေထာင့္လြဲမိတဲ႔အခါ
စည္းမ်ဥ္းနဲ႔လွမ္းရိုက္ျပန္....

ေရာင္ျခည္ေတာ္စက္ဝန္းထဲ ခိုလွုံခြင့္မရသူပါ။
သပြတ္အူတိမ္တိုက္မွာ
အတင့္အတယ္ မေနတတ္တဲ႔အခါ
ဖမ္းဆုပ္နည္းေလး သင္တန္းေပးမယ္တဲ႔လား။

ဟင့္အင္း။

ျဖတ္သြားျဖတ္လာ
စာနာမွုေလး
လက္ျဖန႔္မေတာင္းႏိုင္လို႔
ရင္ထဲကိုပဲ မီးထပ္ရွုိ႕ပါရေစ။

အထုံေရစက္ဆိုတာ အနတၱသေဘာပဲမုိ႔
လက္လႊတ္ထြက္ေျပးတဲ႔
ကံကိုလည္း မေစာင့္ေတာ့ဘူးရယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မ ဒီမွာရပ္ေနပါတယ္။
အေသတစ္ဝက္နဲ႔။
ေကာင္းကင္အက်ိဳးနဲ႔။ ....။



ကိုအယ္ကို tag လုိ႔ ဘဝအေၾကာင္းေရးျဖစ္သြားတဲ႔အတြက္ ေက်းဇူးအထူးပါ။ အားေပးခဲ႔ ခ်စ္မေလးလသာညနဲ႔ ညီမေလး nguzar ေၾကာင့္ စာေလးေတြဆက္ေရးျဖစ္သြားတဲ႔အတြက္လည္း ေက်းဇူးအထူး =)

“လူမုန္းမ်ားတဲ့ဇာတ္ေကာင္”

“နည္းနည္းေလးျဖစ္ျဖစ္ ယံုေစခ်င္တယ္”

ဒီစကားကို သူဘာလို႔ ေျပာပါလိမ့္။ကြၽန္မ နားမလည္ပါ။မ်က္လွည့္ကို အစစ္အမွန္လို႔ ယံုၾကည္ရေလာက္ေအာင္ ကၽြန္မ ႏံုအလြန္းရဲ႕လို႔ သတ္မွတ္ခဲ႔ေလသလား။
ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ခါလဲ သူတြက္ဆမွု မလြဲျပန္ပါဘူး။
ဝဋ္ေၾကြးအခက္အလက္ေတြကို ဖက္တြယ္ေနသူဟာ လူတကာဆိုသည့္ ျဖစ္ရပ္မွန္ဆိုတာကို နားမလည္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ခ်င္လည္း စူးနစ္ေမွာင္မိုက္တဲ႔ အမွန္တရားက အဖန္ဖန္သတ္ခဲ႔ၿပီ။

သူက သူ႔ခ်စ္သူကို အ႐ြဲ႕တိုက္ေနတဲ႔အခုိက္ ကၽြန္မနဲ႔ ဆံုခဲ႔တာတဲ႔ေလ။သူေတာ္ေကာင္းေတြ အဆိုအရ ဘယ္တုန္းကမွ မခ်စ္ခဲ႔ပါဘူးတဲ႔။ဒါေပမယ့္ ေမာဟေနာက္ တေကာက္ေကာက္လိုက္ရင္း ယိမ္းယိုင္မိုက္မဲလြန္းသူဟာ ယေန႔ထက္တိုင္ မယံုႏိုင္ေသး။မယံုခ်င္ေသး။ယံုလိုက္ဖို႔ ခံႏိုင္ရည္ မရွိေသး။

ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေသာ မ်က္ဝန္းမ်ား။
မင္းဟာ သိပ္အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းတယ္ ေဘးေဘ။
ကြၽန္မ အျမင္မွန္ရၿပီးတာေတာင္ ဇေဝဇဝါျဖစ္ေနဆဲ။
ဒီလိုနဲ႔ တံလွ်ပ္နားမွာ တဝဲလည္လည္။

တကယ္ခ်စ္ခဲ႔တာတ႔ဲလား။
ကၽြန္မ ယံုခ်င္ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လို ယံုရမလဲ။ဘယ္မွာလဲ သက္ေသေတြ၊အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ။
သူ႔ေကာင္မေလးနဲ႔ ကၽြန္မ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္စဥ္မွာ တုန္လႈပ္ေသြးပ်က္သြားတဲ့ မ်က္ႏွာ။ျပာလို မြဲေၾကသြားတဲ့ အၾကည့္ ။အရာရာကို စိတ္ပ်က္ကာ လံုးဝလက္ေလ်ာ့ လိုက္တဲ့ ဟန္ပန္။

ကၽြန္မ ဘယ္လိုနားလည္ေပးရမွာလဲ။
အဲဒါ ဝန္ခံတာလား။ဟန္ေဆာင္တာလား။
ဘယ္အရာေတြကို ကိုးကြယ္ရေတာ့မလဲ။
ဒါဟာ စီရင္သူကံၾကမၼာရဲ႕လုပ္ႀကံမႈလား။သူပိုင္ႏိုင္တဲ့ ဇာတ္ၫႊန္းေရးအတတ္ရဲ႕ ႀကိဳးဆြဲရာလား။ ဘယ္တုန္းကမွ ဒီေလာက္ မသိမ္ငယ္ခဲ့ပါ။

သူတို႔ရဲ႕ဇာတ္နာခန္းအတြက္ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ သူေရာက္လာတာတဲ့။
သူခင္းတဲ့ စီမံကိန္းအတြက္ ကြၽန္မရဲ႕ႏွလံုးသားက ကုန္ႀကမ္းတဲ႔။
သူတို႔ၾကားမွာ ကြၽန္မက မုန္းစရာ မိန္းမၾကမ္းႀကီးတဲ႔။

လူတကာရဲ႕ ရယ္ေမာသံၾကားမွာ ႏွလံုးေသြးေတြ အေငြ႔ပ်ံသြားခဲ႔တာ။ဇာတ္ကြက္က ေ႐ွ႔တလွမ္းတိုးရင္ မီးေလာင္ျပင္။ ေနာက္ကိုဆုတ္ရင္ ဖုန္းဆိုးေျမဆိုးလား။ဘာပဲဆိုဆို လမ္းခုလတ္မွာပင္ ကၽြန္မ ေသသြားၿပီ။ ကၽြန္မ ေသခဲ႔ၿပီ။ေသဦးမည္။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ နားေတြၾကားႏိုင္ပါေသးတယ္ ေဘးေဘ။

မင္းရယ္လုိက္ပါ။
မင္းႏိုင္တယ္ ဆိုၿပီး ၾကြားဝံ႔ပါဦး။
မင္း ေအာင္ပြဲခံမယ္ဆိုလည္း ေရလိုက္ငါးလိုက္ေနလိုက္ဖို႔ ကၽြန္မ အဆင္သင့္ ျပင္ဆင္ထားပါတယ္။
မင္းရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ ေကာင္မေလးလက္ကို တြဲၿပီး ေခါင္းေမာ့ၿပံဳးေနပါ။

ေစာေစာစီးစီး ဗီလိန္ေသသြားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလကြယ္။တကယ္ပါ။ကြၽန္မရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာေတြ အဖတ္ဆည္ႏိုင္ၿပီေလ။လူမႈေရးရာယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ မင္းရဲ႕ ၾကင္နာခဲ႔မွုေတြအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ ေျပာေစခ်င္ေသးတာလား။
ျဖစ္ပါတယ္။
လံုၿခံဳျခင္းမဲ့တဲ့ ေလာကအလယ္မွာ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ရက္စက္တဲ့ မ်က္ဝန္းေတြနဲ႕ ၾကည့္ႏိုင္တဲ႔ေနာက္ေတာ့ ဘယ္အရာက ပိုခက္ဦးေတာ့မွာလဲကြယ္။

ဒါေပမယ့္ အၾကြင္းအစေလးပင္ မယံုႏိုင္ေသးတာ ဆိုးရြားလွခ်ည့္။
တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္မဟုတ္ေတာ့ဘူးတဲ့။
မ်က္ႏွာလႊဲကာ ငိုလိုက္ခ်င္လည္း မ်က္ရည္ခံထိုးသလို ျဖစ္မွာ စိုးရိမ္ကာ ဟက္ကနဲရယ္လိုက္မိျပန္။
ရြ႔ံရွာစရာ မ်က္ႏွာေၾကာပဲေနာ္။ မင္း မုန္းတယ္ မဟုတ္လားကြယ္။
အေသအခ်ာေပါ့။ေဘးေဘ ဘယ္တုန္းကမွ မခ်စ္ခဲ႔တဲ႔ မိန္းမပဲေလ။

ခါးသီးလိုက္တာ။
ထပ္မံ စိမ့္ထြက္လာမယ့္ မ်က္ရည္ေတြကို ေၾကာက္႐ြ႔ံကာ အံႀကိတ္ကာ ႏႈတ္ခမ္းေစ့ၿပံဳးေနရျပန္တာ။
ဒါေပမယ့္ သူ႔အရိပ္ေလးကို ေစြေစာင္းလို႔ပင္ မၾကည့္ရဲ။

အတၲမာနေတြကို သိပ္သည္းျပင္းထန္လာေအာင္ ေမြးျမဴဆဲမွာပင္ ျမတ္ႏိုးတြယ္တာစိတ္ဟာ ခ်ိဳးႏွိမ္ရင္းကပင္ ႐ုတ္သိမ္းမႏိုင္ေအာင္ တိုးပြားႀကီးထြားလာေနဆဲေလ။ဒါေပမယ့္ သူ လွည့္စားခဲ့လည္း အျပစ္လို႔ မစြပ္စြဲရက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပံုျပင္ကို ျမတ္ႏိုးယံုစားမိသူက ခြင့္လႊတ္အ႐ႈံးေပးႏိုင္ခဲ့တာကိုေတာ့ မသိေစရက္ျပန္။

ေတာ္ၿပီေလ။
လြမ္းစရာကို နာစရာနဲ႔ ေျဖရသတဲ႔။
အေသအခ်ာပါ။ ေနာက္ကြယ္မွာ သူ သေဘာတက်နဲ႔ ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ေနမွာပါ။
ဘယ္လိုပင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အယံုသြင္းလဲ သိပ္ေတာ့လည္း မထင္ျပန္။အနည္းအက်ည္းေတာ့
ခ်စ္ခဲ့မွာပါ။ဒီကမၻာေပၚမွာ သူ႔ကို အခ်စ္ဆံုးမိန္းမတစ္ေယာက္ကို အေၾကာင္းမဲ့ မမုန္းတန္ရာ။

မိုက္မဲလြန္းသူမို႔ အမွန္တရားကို ယံုႏိုင္ရန္ခက္ခဲေနဆဲေလ။
တစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ရည္ဟာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈလို႔ ဆိုတဲ႔အခါ။
ဒါေပမယ့္ ရက္စက္ညွဥ္းပန္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို အံတုေနထိုင္ရင္း ဥာဏ္မမီတဲ့ ပုစၦာမို႔ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ပါၿပီ။

ေဘးေဘ ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ။ရူးႏွမ္းသူကၽြန္မကေတာ့ တအံုေႏြးေႏြးအလြမ္းေတြကို တသသေထြးဖက္ထားဆဲေပမယ့္ ဒီဇာတ္႐ုပ္အစစ္ကို ဘယ္သူမွ သိစရာမလို။

သဲလြန္စတစ္စံုတစ္ရာနဲ့ လူတကာက မ်က္ေျခမျပတ္ေစာင့္ၾကည့္လည္း အၿပံဳးတုမွာ အသားက်ေနၿပီမို့ ဘာကိုမွလည္း မမႈခ်င္ေတာ့။
ဒီလိုနဲ႔ ၿပီးပါၿပီလို႔ ရဲရဲဝံ့ဝံ့စာတမ္းထိုးႏိုင္ေတာ့မွာ။

ဘယ္လိုလဲ ေဘးေဘ။
မင္းလက္ခံတယ္ မဟုတ္လားကြယ္။မင္း မႏွစ္လိုတဲ႔ မုန္းစရာမိန္းမရယ္ပါ။


( စာေလး မေခ်ာရင္ အထူးေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္။ ထပ္မံႀကိဳးစားပါဦးမယ္။)

ေမတၲာမ်ားျဖင္႔
မယ္ကိုး

စက္ဝန္းတစ္ပတ္

ညီမေလးေရ....

ညီမေလးေရ..
ငါတို႔ဟာ.. အရွိန္နဲ႔ေျပးထြက္လာတဲ့ ေပါက္ဓါးေတြလို..
တဆတ္ဆတ္တုန္ခါေနေပမယ့္
ပစ္မွတ္ကို အနက္ရိႈင္းဆံုး ထိုးေဖါက္ၾကစို႔ကြယ့္..။

ေသာကကို ရယ္ေမာသံအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းလို႔
နာက်င္ျခင္းေတြကို သီခ်င္းလုပ္ဆိုၾကမယ္..
ႀကံဳဆံုလာသမွ် အခက္အခဲေတြဟာ.
ငါတို႔ ႏွလံုးေသြးေရာင္ သင္ခန္းစာေတြပဲ
မိုင္ေထာင္ခ်ီေ၀းတဲ့ခရီးရဲ႕ ပထမဆံုးေျခလွမ္းမွာကိုက..
ဒုကၡသစၥာကို.. အံႀကိတ္ရြတ္ခဲ႔ၿပီးမွေတာ့..
ဒီခရီး... ေ၀းေ၀းနီးနီးေပါ႔ ညီမရယ္..

အခ်ိန္ကာလဆိုတာ..
သိပ္ကိုကၽြမ္းက်င္တဲ့ တံျမက္စည္းတစ္ေခ်ာင္းတဲ့ ညီမေရ..
မလိုအပ္တာေတြဟာ..
အခ်ိန္က်ရင္.. လွဲက်င္းခံၾကရေတာ့မွာ...
အဲဒီ့မွာ..
ငါတို႔ဟာ..
အမိႈက္မဟုတ္တဲ့ ေရႊ ျဖစ္ေၾကာင္း
လက္ခေမာင္းခတ္ျပီး.. သက္ေသျပႏိုင္ဖို႔
ဒါဟာ... မွတ္ေက်ာက္တင္ျခင္း..အႏုပညာတစ္ခုပါပဲ..

ကိုယ့္ပစ္မွတ္ကိုကိုယ္ စိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္လို႔
ငါတို႔... ကိုယ့္အသြားကိုယ္ေသြးလိုက္ၾကစို႔ကြယ္..
ေမြးေန႔ဆိုတာ..
အာ႐ံုငါးပါးနဲ႔ အဆက္အဆံ အေခၚအေျပာမ်ားေၾကာင္း
တစ္ႏွစ္တစ္ခါေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္ရတဲ့ စင္တင္ျပဇာတ္ေလာက္ပါပဲ...

ဘ၀မွာ..
ႏွစ္ခါမေသပါဘူး.. ညီမေရ..
ငါတို႔ကူးေနတဲ့ျမစ္ေရဟာ..
မေန႔ကထက္ေတာ့ၾကည္လင္လို႔....
လွမ္း ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္စမ္း......
အဲသလို... လင္းပလာမယ့္ ေကာင္းကင္မွာ...
မင္းအမည္နာမနဲ႔ ၾကယ္စင္တစ္စင္း... ျပံဳးေနတယ္..။

အိျႏၵာ

(၁၃.၁၀.၂၀၀၉)
(ေအာက္တိုဘာ ညီအစ္မႏွစ္ဦးအတြက္.. လက္ေဆာင္မြန္)

........................

စည္းအျပင္ကလူ

မ်ိဳးဆက္တစ္ဆက္ဟာ ေနာက္ခံကားလိပ္လို က်သြားတယ္
ေနာက္မ်ိဳးဆက္ဟာ လက္ခုပ္လက္၀ါးတီးလို႔

မင္းသိခဲ့တဲ့တစ္သက္လံုး
အေမွာင္ေတြေခ်ာင္ေတြထဲမွာ ပုန္းေအာင္းခဲ့တာ
အခုေတာ့ ဂရုျပဳခံရျပီေပါ့
အေမွာင္ထဲမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး၊ အဲတာမို႕ အလင္းေရာင္
ဘ၀တစ္၀က္စာကို သြန္ထုတ္ပစ္လိုက္ျပီး
ၾကိဳးၾကာေတးနဲ႔ ျဖည့္လိုက္တယ္။

တစ္ေယာက္ေယာက္ဟာ နာမက်န္းမႈတဲ ကူးခတ္ေနတယ္
ေဆာင္းဦးရာသီဟာ လာေရာက္စစ္ေဆးေနဆဲမွာေပါ့
တိရိစာၦန္ငယ္ေလးေတြရဲ႔ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြ
လမ္းဟာ အိပ္စက္ျခင္းနဲ႔ တြဲသြားတယ္
မင္းကို အႏိုင္ယူသြားတဲ့၊ ေတာက္ပတဲ့အလင္းထဲမွာ
မင္း မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္လို႔
အမည္မသိစည္းရိုးနားေဘးမွာ။ ။

( OUTSIDER from Landscape over Zero)
Bei Dao
မယ့္ေမြးေန႔အတြက္ ကဗ်ာေကာ္ပီ (ဆရာ ေဇယ်ာလင္း စာအုပ္ထဲက ကူးထားတာ)

ထာ၀ရ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ႕ပါေစ။

မုိုးကုတ္သား

........................


မမ အိျႏၵာနဲ႔ အစ္ကို မိုးကုတ္သားေက်းဇူးနဲ႕ မနက္က ေသကံမေရာက္ခဲ႔တာလို႔ လြန္လြန္က်ဴးက်ဴးေျပာခ်င္မိတာ။
ေသြးလွူၿပီးေတာ့အျပန္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအသြား မ်က္စိထဲ ဘာမွမျမင္ေတာ့။ေခါင္းထဲလည္း မူးေနာက္ၿပီး ဘာမွ မျမင္ေတာ့ဘူး။ ေခၽြးေတြလည္း ထြက္လာ တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ေအးစက္သြားလို႔ ေသခါနီး ေဇာေခၽြးျပန္တယ္ ဒါမ်ိဳးပဲလားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားမိခဲ႔။
ဒါေပမယ့္ စိတ္ကို တင္းထားရင္း ေလဟာနယ္ထဲ လြင့္ေနတဲ႔ စိတ္ကို အတင္းျပန္စုေခၚဆဲ မမအိျႏၵာက စလံုးအမ်ိဳးသမီးေပးသြားတဲ႔ ခ်ိဳခ်ဥ္ကို ပါးစပ္ထဲထည့္ေပးပါတယ္။

အခ်ိဳဓာတ္ျမန္ျမန္ယူလိုစိတ္နဲ႔ ခ်ိဳခ်ဥ္ကို ကိုက္လိုက္တာ။
ပါးရိုးတစ္ေလွ်ာက္လံုးနာက်င္လို႔ ဆက္ မဝါးရဲေတာ့ဘူး။ သြားဖံုးေတြလည္း နာ။နားေတြ လည္း အူၿပီး ကိုက္လာ။
ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ ေသြးလည္ပတ္မွုပံုမွန္ျဖစ္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕….

ေမြးေန႔အလွူကို ဘယ္သူမွ မဖိတ္ပါဘူးလို႔ ေျပာခဲ႔ေပမယ့္ ေစတနာေမတ ၲာနဲ႔ တကူးတကလာ ေပးတဲ႔ မမ အိျႏၵာနဲ႔ အစ္ကိုမိုးကုတ္သားကို ဘယ္လုိ ေက်းဇူးတင္ရမွန္း မသိေတာ့ပါဘူး။


ညေနခင္းမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးေပးတဲ႔ ေမြးေန႔ကိတ္ကေလးနဲ႔ ငိုရမလို ရယ္ရမလို စိတ္
ဒဏ္ရာထလာျပန္ပါတယ္။
Happy birthday လို႔ သီဆိုေပးမယ့္သူ မရွိပါဘဲ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္း မီးမွုတ္ကာ ဆုေတာင္းရမွာလား။
ေၾကကြဲစရာေကာင္းလြန္းရဲ႕။
ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္လိုက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္လို႔ ေတြးမိေပမယ့္ သံေယာဇဥ္တင္းကာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ က်မလာခဲ႔။
ခက္လွခ်ည့္။
ဒါေပမယ့္ ဒီကိတ္မုန္႔ကို ဘယ္လိုအင္အားနဲ႔ မီးထႊန္းၿပီး ဆုေတာင္းရမွာလဲ။
မငိုခ်င္ပါဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ မမအိျႏၵာနဲ႔ အစ္ကိုမိုးကုတ္သား ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ႔ ကဗ်ာေလးေတြကို အခါခါျပန္ဖတ္ေနမိျပန္။

မယ္ရဲ ႔ M

What is your name : Mae Coe

A four Letter Word : Mind

A boy's Name : Mizushima Hiro ( သူမိန္းမ ယူသြားတုန္းက အသဲကြဲတဲ႔စာေလးေတာင္ ေရးထားေသးတယ္ :P )

A girl's Name : May

An occupation : Moneylender ( အတိုးလည္း မရသလို ေခ်းထားတဲ႔ ပိုက္ဆံလည္း ျပန္မရတတ္ပါဘူး း)

A color :Maya Blue ( အေရာင္ရဲ႕ code က #73C2FB ပါ)

Something you'll wear : Mesh Dress ( သိပ္လန္႔မသြားပါနဲ႔ :P ဒီပံုေလးကိုၾကည့္ပါ ခ်စ္စရာေလးေနာ့ … ေကာင္မေလးက မယ္ကိုးမဟုတ္ဘူးေနာ္ =)

Something found in the bathroom : Mouthwash

A place : Myint Mo ( ျမင္းမိုရ္ ..စာလံုးေပါင္းမွားေနတာ ေသခ်ာလို႔ ျမန္မာလိုပါ ေရးမိပါတယ္ =)

A reason for being late : muzzy

Something you'd shout : My God!!! ( ျမန္မာလို ဘုရားေရ လို႔ ရြတ္တတ္တာပါ )

A movie title :My Neighbour Totoro (Miyazaki Hayao ရဲ႕ anime ေတြ အကုန္ႀကိဳက္ပါတယ္။)

Something you drink : Mote lat Saung ( မုန္႔လက္ေဆာင္း)

A musical group : M2M

An animal : Mynah

A street name : Mahorthadar ( မေဟာသဓာလမ္း)

The title of a song : Missing You by Tyler Hilton

A verb : magnetized

(tag post ထဲမွာ အခက္ဆံုးပဲ ထင္ပါရဲ႕။ စာလံုးေတြ ရွာလိုက္ရလို႔။ သတိတရ တဂ္ေပးတဲ႔ ခ်စ္မမ မေနာ္ဟရီေၾကာင့္ စာလံုးအသစ္ေတြ သိသြားတဲ႔အတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္မိပါတယ္ =)

စိတ္နဲ႔မမီႏိုင္ေသာအရပ္အား ဖြင္႔ဆိုျခင္း

ႏွစ္ခုေသာ စိတ္ကေလး
မခ်ိတ္ဆက္မိတဲ႔အခါ
စိတ္ကိုစိတ္ကၿခားေနတယ္ တဲ႔လား။

ဟင့္အင္း။
မယံုဘူး။
လက္မခံႏို္င္ဘူး။

ဘာေတြက တားေနခဲ့တာလဲ...
မရဏဗံုသံေတြ ၿမည္ဟည္းလို႔ သူ မၾကားခဲ႔တာလား...

ကမၻာအထပ္ထပ္ၿခားၿပီးသားမို႔
တရားနဲ႔ ေၿဖခ်င္ေပမယ့္......................

နားမစြင့္ေတာ့တဲ႔ ခ်စ္ရသူေလး ... ခ်စ္ရသူေလးေရ...

ရင္ကြဲေအာင္ ေအာ္ေခၚမိလည္း ...
ထူးသံေလး မၾကားရဘူးပဲ။

အေသအခ်ာေပါ့
စိတ္နဲ႔မမီႏိုင္ေသာအရပ္ မွာ
စိတ္က စိတ္ကို အခါခါသတ္တယ္။...။

မမ မေနာ္ဟရီရဲ႕ စိတ္နဲ႔မမီႏိုင္ေသာအရပ္ ကဗ်ာေလးကို ဖတ္ၿပီး သူမ်ားေတြေရးထားတာ အားက်လို႔ ေရးမိတဲ႔ ကဗ်ာေလးပါ။ တခၤကုပၸတိဥာဏ္လား မသိ။ အဲဒီလိုလွ်င္ျမန္တဲ႔ဥာဏ္မရွိပဲ ကိုယ့္အရွက္ကိုယ္ခြဲကာ ေရးမိတဲ႔ ကဗ်ာေလးေပါ့ ။ :P

အမွတ္တရ တနဂၤေႏြ

( 19 July 2009)

ဘယ္တနဂၤေႏြမွ အျပင္မထြက္တတ္သူအတြက္ ဒီတနဂၤေႏြဟာ အမွတ္တရ။

မမလွလွအိႁႏၵ ာ နဲ ့ေတြ ့ရသလို အစ္ကုိမိုးကုတ္သား၊ ကိုရင္ေနာ္၊ကိုလင္းဒီပနဲ ့ကိုဇက္ ( Zephyr ) တုိ ့နဲ ့ပါ ဆံုျဖစ္တဲ့ ေန ့။မခင္ေလးနဲ ့လည္း စတင္စကားေျပာ ရင္းႏွီးတဲ့ေန ့။

အိတ္ကို စစ္လိုက္ေတာ့ ဖုန္းအခြံေတြ ့လို ့ ဖုန္း ရွိတယ္ထယ္ၿပီး လမ္းတစ္ဝက္ေရာက္မွ က်န္ခဲ့မွန္းသိလို ့အိမ္ကိုျပန္ေျပးၿပီး ဖုန္းယူရလို ့ ပင္ပန္းလြန္းတဲ့ေန ့။ ဖုန္းတစ္လံုးဟာ ေတာ္ေတာ္အေရးႀကီးပါလားလို ့ အဲဒီေန ့မွ စြဲစြဲထင္ထင္ျဖစ္မိတဲ့ေန ေလ....

မမအိႁႏၵာ က လွပခ်စ္စဖြယ္ ခင္ဖို ့ေကာင္းတယ္။ အစ္ကိုမိုးကုတ္သားက သူမ်ားေတြကို ဂရုစိုက္တတ္တယ္။ ကိုရင္ေနာ္က သူတပါးေတြကို အေလးထားတတ္ၿပီး သေဘာေကာင္းတယ္။ ကိုလင္းဒီပက ရွက္တတ္စကားနည္းပံုရၿပီး ကိုဇက္ကေတာ့ စကားေျပာေကာင္းတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ရင္ထဲရွိတာ ေရွ ့မၾကည့္ေနာက္ၾကည့္ေျပာၿပီး သူမ်ားေတြကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ခဲ့ေလတာ ။

ကိုရင္ေနာ့္အသံကို မေဝခြဲတတ္တာနဲ ့ ပက္သက္ၿပီး
“ဟုတ္တယ္ .. ကိုရင္ေနာ္အသံက အျပင္ကနဲ ့မတူဘူးေနာ္ အဲဒီထဲမွာ အဘိုးႀကီးသံ ”လို ့ ေျပာလိုက္မိေတာ့... ပထမဆံုး နံပါတ္တစ္ အခန္ ့မွန္းခံရတဲ့ အစ္ကိုမိုးကုတ္သားခမ်ာ လူႀကီးရွက္ရံုမက စိတ္ဆိုးသြားလို ့ထင္ပါရဲ ့ အႀကီးအက်ယ္ရယ္ေတာ့တာ။

သူမ်ားေတြလည္း တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နဲ ့ ရယ္ေမာထိုးႏွက္က်တာေပါ့။အဲဒီတုန္းကေတာ့ အသံကို ဘာမွ ထည္ ့မတြက္ဘဲ ရင္းႏွီးသူမို ့ အရင္ဆံုးေရးလိုက္မိတာပါ။ ေနာက္ပိုင္း စကားကို ဘယ္လို ျပန္ေျပာလည္း မရေတာ့ဘူးပဲ။

ဒါေပမယ့္ အစ္ကိုမိုးကုတ္သားက သူတပါးခံစားခ်က္ကို အေလးထားတတ္သူမို ့ g-talk မွာ ကိုယ္ေပးတဲ့ အရုပ္ကေလးကို ဓာတ္ပံုရိုက္ကာ ညီမေလးေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ဆိုၿပီး တင္ထားတယ္ေလ။
ေပ်ာ္စရာ။

ဒါေပမယ့္ ဒီေန ့ဟာ နာမည္လည္း နည္းနည္းပ်က္သြားတာ။
ေယာက္်ားေလးေတြ စားတာက ရွမ္းထမင္းခ်ဥ္နည္းနည္းေလး ...ဒါေတာင္ ကုန္ေအာင္မစားၾက။

ကိုယ္ကေတာ့ ထမင္းလည္း အကုန္စားတယ္။ကိုရင္ေနာ္က သူ ့ေဝစုထဲက ခြဲ ထည့္ေပးတဲ့ ရွမ္းထမင္းခ်ဥ္ တစ္လုပ္စာလည္း စားလိုက္ေသးတယ္... မမအိႁႏၵာရဲ ့ဟင္းေတြထဲက မွုိနဲ ့ ၾကက္သားခ်က္မွာ မွုိေတြက်န္ေနလို ့လည္း ယူစားလိုက္ေသးတယ္။ :P

စားေနတုန္းကေတာ့ ရွက္စရာလို ့မထင္ေပါင္... “ မယ္ အစားႀကီးတယ္ေနာ္။ အစားႀကီးတယ္လို ့ ထည့္မေရးနဲ ”့ လို ့ ေျပာၿပီးေတာ့ကို စားတာ။

စားလည္းၿပီးေရာ ကိုဇက္က ေနာက္ဆို ထဲမွာ ေမာင္ရယ္ ဘာညာေျပာၿပီး မစားႏိုင္ မအိပ္ႏိုင္ဘူးလို ့ေရးရင္ မဟုတ္မွန္း သိၿပီတဲ့။ :D

အဲဒီဇာတ္ေကာင္ေၾကာင့္ အေနက်ံဳ ့ေနတာ သိသြားေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ စာေပေမာင္ႏွမေတြၾကားမွာ ထိန္းထားတဲ့ႀကားက မရင့္မက်က္စရိုက္ေတြ ေပၚသြားတာေတာ့ မေကာင္းဘူးဘဲ။

အစ္ကိုမိုးကုတ္သားက စာဖတ္ေနတဲ့ ပံုကို ဓာတ္ပံုရိုက္ထားတယ္ေလ။မဖ်က္နဲ ့လို ့အားလံုးဝိုင္းေျပာတဲ့ၾကားက ကိုရင္ေနာ္လည္း တားေနတဲ့ၾကားက ကိုယ့္ရဲ ့ရုပ္ဆိုးဆိုးပံုကို မၾကည့္ခ်င္လို ့ ဖ်က္ပစ္လိုက္မိရဲ ့ ။

သိပ္ကေလးဆန္သြားၿပီလို ့ေတြးလိုက္မိလည္း မႀကိဳက္ႏိုင္လြန္းေတာ့လည္း....

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ေလးစားတဲ့ စာေရးသူေတြနဲ ့ ပထမဆံုးအႀကိမ္ေတြ ့ဆံုရတာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလိုက္တာ။

အံစာတုံးကစားျခင္း

ေကာင္းကင္ႀကီး ၾကည့္လည္း မည္းေနတာပဲ ျမင္တယ္။
ေဘးပတ္၀န္းက်င္ေငးလည္း ေမွာင္ေနတာပဲ သိတယ္။
စိတ္ညစ္တယ္။

ဘာျဖစ္လို ့အမွတ္နည္းရတာလဲ။
ဘယ္သူ ့ကို အျပစ္ဖို ့ရမွာလဲ။

အစတုန္းက ေတာ့ စာရြက္တစ္ရြက္နဲ ့3D လုပ္တဲ့။
ဘာစည္းကမ္းမွ သတ္မွတ္ခ်က္မေပးဘူး ။
အမွတ္ေပးေတာ့မွ ဟိုစည္းမ်ဥ္း ၊ ဒီစည္းမ်ဥ္းနဲ ့လာညိွ။ harmony တဲ့ balance တဲ့။

လုပ္ထားတဲ့ ပံုက အေပါက္ေဖာက္ နံရံျခားတဲ့ sculpture.
အဲဒီေတာ့ အမွတ္က B တဲ့...

ဆရာ ့ကို နည္းနည္းေလးမွ မေက်နပ္ဘူူး...
ဆရာလည္း သိတဲပံုပဲ ...သူ ့ကို ေဘၾကည့္ၾကည့္ရင္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတယ္။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ A ရပါရဲ ့... group နဲ ့လုပ္တဲ့ အမွတ္အမ်ားဆံုးေပးတဲ့ အရာေတာ့ B+ ပဲ ရတယ္။
အလြန္တရာေခါင္းမာ တကိုယ္ေကာင္းဆန္ၿပီး ဘာမွ မသိတဲ့ ျမန္မာႏွစ္ေယာက္ရယ္။ အလုပ္မလုပ္တဲ့ စလံုးႏွစ္ေယာက္ရယ္ ေပါင္းၿပီး ဒီေလာက္ထြက္လာေတာ့လည္း ရင္နာလို ့မဆံုး။

တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္လိုအပ္ခ်က္ေတြပါပဲ ...သူတုိ ့ကိုေျပာရတာ လက္ေပါက္ကပ္လြန္း ေဒါသထြက္စရာေကာင္းလြန္းလို ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ လက္ေလွ်ာ့လိုက္တာ။

အခုေတာ့ ငိုခ်င္တယ္။

အတိတ္ကံ ....အတိတ္ကံ ဒါပဲ လက္ညိုိုုးထုိးေနရတာ မေတာ္မွန္းသိလည္း .... ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အထင္ႀကီးမိေတာ့ နာက်င္လြန္းလွရဲ ့။
အခုေတာ့ အျမင့္က ျပဳတ္က်ၿပီေလ။
ေသလုေမ်ာပါး။
အမည္းေတြ အဆက္မျပတ္စီးေနတဲ့ ေလထုထဲမွာ မလွုပ္မယွက္။

“ L”

L အေၾကာင္းကို ဘယ္သူ ့ကမွ မေျပာၾကေပမယ့္ ဘာရယ္မဟုတ္ ၾကည့္ခ်င္ရင္ youtube ကို သြားမၾကည့္ရေအာင္လို ့...
ဘယ္သူကမွ မၾကည့္ခ်င္ပါဘူးဆိုလည္း ....ရွက္ရွက္နဲ ့ ကိုယ္တိုင္ၾကည့္ဖို ့လို ့ ေျပာရေတာ့မလားရယ္...



credit:wugenglin09

“တစ္ေယာက္ေသာ ေၾကြးရွင္ႏွင့္ ေတြ ့ဆံုျခင္း”

ကၽြန္မရဲ ့ ေၾကြြးရွႈင္ေတြက ကမၻာအႏွံ ့ပဲ ထင္ရဲ ့။
မအူမလည္မို ့ ကိုယ္ကပဲခံရတာကို သည္းခံႏိုင္စြမ္းေတြပဲ ျပည့္ဝေနသလိုလိုနဲ ့ အၿမဲသံုးတဲ့စကားက
“သူ ့ေၾကြးရွိက ဆပ္ရလိမ့္မယ္”တဲ့။
အခုလည္း ခံရျပန္ၿပီ။
အိမ္စငွားတုန္းက ဘာမွ မေျပာပဲနဲ ့ အခုမွ စေျပာတာက ကြန္ပ်ဴတာက ၂ နာရီပဲ သံုးရမယ္တဲ့။ထပ္သံုးမယ္ဆို ပိုက္ဆံပိုေပးပါတဲ့။
ေကာင္းၿပီေပါ့ ေပးလိုက္ၿပီ။ဒါဟာ ျပႆနာမဟုတ္ပါေလ..အဓိက က အင္တာနက္မရွိတာ။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ လိုင္းေလွ်ာက္ဦးတဲ့...
ဒီမွာ လူကို ဘာထင္ေနသလဲလို ေျပာခ်င္မိရဲ ့။
ေက်ာင္းနဲ ့ နီးတဲ့ေနရာမို ့ ေျပာင္းလာ…ေရာက္လာေတာ့ အခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္ပိုထည့္ထားတာ။
“သူ ့ေကၽြးရွိက ဆပ္ရလိမ့္မယ္”လို ့ ဆိုကာ ခါတိုင္းလို စိတ္မႏြဲ ့ႏုိင္ေတာ့။
အစ္မက အခုခ်က္ခ်င္းေျပာင္း …သံုးရက္တြင္း အခန္းရွာေပးမယ္ ေျပာေလတာ။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ “ ညီမလည္း ဘာလုပ္ရမွန္း မသိပါဘူး မရယ္…ေနာက္လအခန္းေျပာင္းရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္ေနာ္”လို ့ စကားရဲဆိုရေလၿပီ။
အဲဒီေတာ့ အနည္းဆံုး ႏွစ္လေနရမယ္တဲ့။
အသည္းကြဲရင္ ကဗ်ာဆရာျဖစ္လာသတဲ့။
ခုေတာ့ အသက္ရွုေတြ က်ပ္ကာ ကဗ်ာရိပ္ကို ဘယ္လို ခိုရပါ့။
“သူ ့ေကၽြးရွိက ဆပ္ရလိမ့္မယ္”တဲ့လား။
အဲဒီ အတိတ္ဆိုတာႀကီးကို ေျပးေတြ ့ကာ ေခါင္းေခါက္ပစ္လိုက္ခ်င္။
အဲဒါမွ သူ ့ရဲ ့အသိဥာဏ္ေတြ ထံုထိုင္းကာ ကၽြန္မကို ေၾကြးမဆပ္ခိုင္းေတာ့မွာ...

သတိရတတ္တယ္

လွုတ္ခတ္ေနတဲ့ မုန္တိုင္းကို ဖြင့္ခ်မွ ေနသာေတာ့မွာမုိ ့ ရင္ထဲရွိတာေလး နည္းနည္းေလာက္ ေျပာခ်င္မိတာ။
ဧပရယ္လ္ ၁၃ ရက္။ဧပရယ္လ္ ၁၃ ရက္။
ရက္စြဲေလး နီးလာတိုင္း အေတြးေတြ ႏွိပ္စက္ကာ လူကလည္း မၿငိမ္သက္။ ပန္းပိေတာက္လို ့ေတြးထင္ၾကမယ့္သူေတြကို မွားေနလို ့အားနာ။
တကယ္က mizushima hiro ရဲ ့ ေမြးေန ့။ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္ျပည့္။ အရင္တုန္းက ဧပရယ္လ္ဆို အမွတ္တရ ျဖစ္ေနတဲ့ ရက္စြဲသံုးခု ရွိတယ္။ သႀကၤန္ရယ္…စိုင္းစိုင္းေမြးေန ့ရယ္။ mizushima hiro ရဲ ့ ေမြးေန ့ ရယ္။ အခုေတာ့ စိုင္းစိုင္းေမြးေန ့က ၁၀ ရက္ လား ၁၁ လား ၁၂ လား မေသခ်ာေပမယ့္ ။ သူ ့ေမြးေန ့ေတာ့ မေမ့ဘူးတကယ္။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မအသည္းကို ခြဲကာ ေမြးေန ့မွာ သူလက္ထပ္သြားေတာ့မွာ။ ရက္စက္ရဲ ့ေနာ္လို ့ ဘယ္လိုလုပ္ေျပာထြက္မွာလဲေနာ္။ သူ ့ခ်စ္သူေလးက ေရာဂါသည္ေလးမို ့ရယ္။ ပံုျပင္ေလးေတြထဲက အတိုင္းမို ့ ၾကည္ႏူးစရာေလးပါေလ။
သူမထင္မရွားေနရာက စတင္သရုပ္ေဆာင္စဥ္ထဲက အားေပးခဲ့သူမို ့ သူ ့ေက်ာ္ၾကားမွုေတြ ေလ်ာ့သြားမွာ စိုးကာ ရင္နာလြန္းေပမယ့္ စိတ္မနာပါဘူး တကယ္။
ခ်စ္ႏိုင္ၾကပါေစေနာ္။ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။ရာသက္လံုး အလြမ္းမရွိ ေပါင္းဖက္ပါေလ။
ဂ်ပန္မွာ နံပါတ္(၁) ေနရာကို ေရာက္ကာမွ လက္ထပ္ဖို ့ ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ့သူ ့ကို ပိုလို့ ေလးစားကာ ေမြးေန့ဆုေတာင္းဘယ္လိုေကာင္းေကာင္းေတာင္းရမလဲလို ့ စဥ္းစားေနပါတယ္။
ႏွစ္ကူးကို ႏွာေခါင္းနဲ ့ႀကိဳတယ္ေပါ့လို ့ အမနာပ ဆိုသူမ်ားကိုလည္း စိတ္မရွိပါဘူးရယ္။
့ ဒီစာေလးတစ္စဟာ သူ ့ကိ ုတစ္စံုတစ္ေယာက္အမွတ္ထင္ထင္ျဖစ္သြားရံုနဲ ့တင္ လံုေလာက္ေက်နပ္ေနပါၿပီ။
ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ဒီစာေလးျပန္ဖတ္ကာ ရယ္မိမွာအမွန္ေပမယ့္ ခုေနေတာ့သတိရတတ္တယ္။

ေတေလ

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ၿပံဳးရယ္ဖို ့ အင္အားေျခာက္ေသြ ့။
ပကတိစူပုတ္ေနမယ္။
တရံတခါေတာ့ ဘယ္သူ ့ကိုမွလည္း အားမနာခ်င္။ကေလးတစ္ေယာက္ပင္ တအံ့တၾသေငးၾကည့္...
give me a break.....o.k?

ႏွစ္ဦးခြန္းဆက္

ႏွစ္သစ္မွာ တကိုယ္ေတာ္ႏွုတ္ခြန္းဆက္စကားက “ေလာကမွာ ငါမရွိလည္း ၿဖစ္တယ္...” တဲ့။
ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ ပ်ား၇ည္နဲ ့ ေပါင္းခံထားတာသာ...
၇နံ ့ေမြးကာ ၇သာခ်ိဳႏိုင္ေပမယ့္ မြန္းက်ပ္၇င္း ေသဆံုး...
အညတ၇ကို ခါးသီးလို ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေသေေၾကာင္းၾကံ၇မလား...
ေနာက္ႏွစ္မွာ စဥ္းစားမယ္။ ။