( 19 July 2009)
ဘယ္တနဂၤေႏြမွ အျပင္မထြက္တတ္သူအတြက္ ဒီတနဂၤေႏြဟာ အမွတ္တရ။
မမလွလွအိႁႏၵ ာ နဲ ့ေတြ ့ရသလို အစ္ကုိမိုးကုတ္သား၊ ကိုရင္ေနာ္၊ကိုလင္းဒီပနဲ ့ကိုဇက္ ( Zephyr ) တုိ ့နဲ ့ပါ ဆံုျဖစ္တဲ့ ေန ့။မခင္ေလးနဲ ့လည္း စတင္စကားေျပာ ရင္းႏွီးတဲ့ေန ့။
အိတ္ကို စစ္လိုက္ေတာ့ ဖုန္းအခြံေတြ ့လို ့ ဖုန္း ရွိတယ္ထယ္ၿပီး လမ္းတစ္ဝက္ေရာက္မွ က်န္ခဲ့မွန္းသိလို ့အိမ္ကိုျပန္ေျပးၿပီး ဖုန္းယူရလို ့ ပင္ပန္းလြန္းတဲ့ေန ့။ ဖုန္းတစ္လံုးဟာ ေတာ္ေတာ္အေရးႀကီးပါလားလို ့ အဲဒီေန ့မွ စြဲစြဲထင္ထင္ျဖစ္မိတဲ့ေန ေလ....
ကိုရင္ေနာ့္အသံကို မေဝခြဲတတ္တာနဲ ့ ပက္သက္ၿပီး
“ဟုတ္တယ္ .. ကိုရင္ေနာ္အသံက အျပင္ကနဲ ့မတူဘူးေနာ္ အဲဒီထဲမွာ အဘိုးႀကီးသံ ”လို ့ ေျပာလိုက္မိေတာ့... ပထမဆံုး နံပါတ္တစ္ အခန္ ့မွန္းခံရတဲ့ အစ္ကိုမိုးကုတ္သားခမ်ာ လူႀကီးရွက္ရံုမက စိတ္ဆိုးသြားလို ့ထင္ပါရဲ ့ အႀကီးအက်ယ္ရယ္ေတာ့တာ။
သူမ်ားေတြလည္း တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နဲ ့ ရယ္ေမာထိုးႏွက္က်တာေပါ့။အဲဒီတုန္းကေတာ့ အသံကို ဘာမွ ထည္ ့မတြက္ဘဲ ရင္းႏွီးသူမို ့ အရင္ဆံုးေရးလိုက္မိတာပါ။ ေနာက္ပိုင္း စကားကို ဘယ္လို ျပန္ေျပာလည္း မရေတာ့ဘူးပဲ။
ဒါေပမယ့္ အစ္ကိုမိုးကုတ္သားက သူတပါးခံစားခ်က္ကို အေလးထားတတ္သူမို ့ g-talk မွာ ကိုယ္ေပးတဲ့ အရုပ္ကေလးကို ဓာတ္ပံုရိုက္ကာ ညီမေလးေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ဆိုၿပီး တင္ထားတယ္ေလ။
ေပ်ာ္စရာ။
ဒါေပမယ့္ ဒီေန ့ဟာ နာမည္လည္း နည္းနည္းပ်က္သြားတာ။
ေယာက္်ားေလးေတြ စားတာက ရွမ္းထမင္းခ်ဥ္နည္းနည္းေလး ...ဒါေတာင္ ကုန္ေအာင္မစားၾက။
ကိုယ္ကေတာ့ ထမင္းလည္း အကုန္စားတယ္။ကိုရင္ေနာ္က သူ ့ေဝစုထဲက ခြဲ ထည့္ေပးတဲ့ ရွမ္းထမင္းခ်ဥ္ တစ္လုပ္စာလည္း စားလိုက္ေသးတယ္... မမအိႁႏၵာရဲ ့ဟင္းေတြထဲက မွုိနဲ ့ ၾကက္သားခ်က္မွာ မွုိေတြက်န္ေနလို ့လည္း ယူစားလိုက္ေသးတယ္။ :P
စားေနတုန္းကေတာ့ ရွက္စရာလို ့မထင္ေပါင္... “ မယ္ အစားႀကီးတယ္ေနာ္။ အစားႀကီးတယ္လို ့ ထည့္မေရးနဲ ”့ လို ့ ေျပာၿပီးေတာ့ကို စားတာ။
စားလည္းၿပီးေရာ ကိုဇက္က ေနာက္ဆို ဝတၴဳထဲမွာ ေမာင္ရယ္ ဘာညာေျပာၿပီး မစားႏိုင္ မအိပ္ႏိုင္ဘူးလို ့ေရးရင္ မဟုတ္မွန္း သိၿပီတဲ့။ :D
အဲဒီဇာတ္ေကာင္ေၾကာင့္ အေနက်ံဳ ့ေနတာ သိသြားေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ စာေပေမာင္ႏွမေတြၾကားမွာ ထိန္းထားတဲ့ႀကားက မရင့္မက်က္စရိုက္ေတြ ေပၚသြားတာေတာ့ မေကာင္းဘူးဘဲ။
အစ္ကိုမိုးကုတ္သားက စာဖတ္ေနတဲ့ ပံုကို ဓာတ္ပံုရိုက္ထားတယ္ေလ။မဖ်က္နဲ ့လို ့အားလံုးဝိုင္းေျပာတဲ့ၾကားက ကိုရင္ေနာ္လည္း တားေနတဲ့ၾကားက ကိုယ့္ရဲ ့ရုပ္ဆိုးဆိုးပံုကို မၾကည့္ခ်င္လို ့ ဖ်က္ပစ္လိုက္မိရဲ ့ ။
သိပ္ကေလးဆန္သြားၿပီလို ့ေတြးလိုက္မိလည္း မႀကိဳက္ႏိုင္လြန္းေတာ့လည္း....
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ေလးစားတဲ့ စာေရးသူေတြနဲ ့ ပထမဆံုးအႀကိမ္ေတြ ့ဆံုရတာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလိုက္တာ။
