ေျပာင္းလဲခ်ိန္

ေသခ်ာသည္မွာ မလြမ္းေတာ႔တာ ျဖစ္သည္။ ေမ႔သြားသည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ သတိတရရွိလွပါသည္။ အဆံုးမွာေတာ့ အခ်စ္သည္ ပ်က္စီးျခင္းသို႔ ေရာက္သြားၿပီထင္သည္။ 

သဲနာရီနဲ႔ ဥပမာေပးႏိုင္သည္။ ကြဲအက္ေနေသာ ႏွလံုးသားမွ အမႈန္အစမ်ားမ်ား တစ္စစက်ဆင္းလာၿပီး အဆံုးမွာ ႏွလံုးသားမဲ႔သြားတာ ျဖစ္မည္။  ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အသည္းမကြဲေတာ႔ျခင္းမွာ  ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ မဟုတ္ပါလား။ ဒါေပမယ္႔ ရင္ထဲမွာေတာ႔ ေဟာင္းေလာင္းေပါက္လုိ ျဖစ္လုိ႔ေနေလသည္။ 

အခ်စ္မရွိေတာ႔ရင္ ေလာကႀကီး မလွေတာ့ဘူးဆိုလား။ မဟုတ္ပါ။ အရင္လို လွၿမဲျဖစ္ပါတယ္။ ေကာင္းကင္မွာ အျပာေရာင္ၾကည္လင္ေနသည္။ တိမ္မ်ားက ျဖဴလဲ႔ေတာက္ပေနသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ မဟုတ္ပါလား။ သို႔ေသာ္ ေငးငိုင္ကာ ရပ္ေနၿမဲျဖစ္သည္။

ျဖစ္ရပ္မွန္မဟုတ္ဘူး

ေရာဂါနဲ႔လူေတြက အသည္းေျခာက္ၿပီး မၾကာခင္ေသၾကတာ။ အသည္းကြဲရင္ေရာ....။ အသက္ရွည္ျခင္းဟာ ဘယ္ေလာက္တာရွည္ခံမွာလဲ။ အိပ္ရာထဲ ဘံုးဘံုးလဲမွ ေဝဒနာကို အေျဖရွာၾကည္႔ေတာ့ အစိတ္စိတ္အမႊာ၊ အပိုင္းပိုင္းအပဲ႔ပဲ႔ျဖစ္ေနေသာ အသည္းမ်ားကို ဓာတ္မွန္ျပားေပၚမွာ ျမင္ေနရ။ တစ္ခ်ိဳ႕မွာ အမႈန္အစအျဖစ္ အသားကိုပင္ လြင္႔စင္ေပါက္ကြဲထြက္လာၾက။ 

မုန္းတယ္။ မေသေသးဘူးပဲ။ ခ်စ္လုိ႔ရယ္ မကုန္။ အသည္းသရုပ္ဟန္္ မေပၚေအာင္ ေၾကကြဲပဲ႔ေၾကြေနေသာ အသည္းေလးကို သနားေနမိ။ လြမ္းလိုက္တာ။ ရူးရူးမုိက္မုိက္ အသည္းေလးတစ္စက ေျမေပၚေလွ်ာက္သြားေနတယ္။ မိုးေတြကလည္းရြာေနရာ ခ်မ္းေအးစုိစြတ္ကာ ဖ်ားနာေတာ့မွာ။ ဆူးေတြၿငိကာ ထပ္မံနာက်င္ေတာ့မွာ ။သနားပါတယ္။

မာေရေက်ာေရမ်က္ႏွာေပးက်န္ခဲ႔တဲ႔ အသည္းေလးတစ္ပဲ႔က ႏွာေစးေခ်ာင္းဆိုးနဲ႔ ေနမေကာင္းျဖစ္ျပန္ၿပီ။ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ။ ငေပငေတအသည္းေလးတစ္ခုကေတာ့ မီးပံုထဲ က်သြားတာ။ အံ႔ၾသစရာ ျပာျဖစ္မသြားဘူးပဲ။ သံမီးခဲလို တရဲရဲေတာက္ပေနရင္း  တဟားဟားရယ္ေနရာ။  ဘယ္လုိပါလိမ္႔။ မ်က္ရည္တလည္လည္ၾကည္႔ေနသူမွာ ရႈိက္ႀကီးတငင္ငိုမိျပန္တာ။ 

ဒူေပဒံေပခံႏုိင္တယ္ ထင္ရတဲ႔ အသည္းေလးတစ္ပိုင္းမွာ ဆူးကို္င္းနဲ႔ ထိၿပီး လဲၿပိဳနာက်င္သြား ႏွလံုးေသြးစက္စက္နဲ႔ ေျခမလွမ္းႏုိင္ေတာ့...။  ဒါေပမယ္႔ ခရီးစဥ္မဆံုးေသးဘူးဆိုပဲ။