ေကာင္းကင္ႀကီး ၾကည့္လည္း မည္းေနတာပဲ ျမင္တယ္။
ေဘးပတ္၀န္းက်င္ေငးလည္း ေမွာင္ေနတာပဲ သိတယ္။
စိတ္ညစ္တယ္။
ဘာျဖစ္လို ့အမွတ္နည္းရတာလဲ။
ဘယ္သူ ့ကို အျပစ္ဖို ့ရမွာလဲ။
အစတုန္းက ေတာ့ စာရြက္တစ္ရြက္နဲ ့3D လုပ္တဲ့။
ဘာစည္းကမ္းမွ သတ္မွတ္ခ်က္မေပးဘူး ။
အမွတ္ေပးေတာ့မွ ဟိုစည္းမ်ဥ္း ၊ ဒီစည္းမ်ဥ္းနဲ ့လာညိွ။ harmony တဲ့ balance တဲ့။
လုပ္ထားတဲ့ ပံုက အေပါက္ေဖာက္ နံရံျခားတဲ့ sculpture.
အဲဒီေတာ့ အမွတ္က B တဲ့...
ဆရာ ့ကို နည္းနည္းေလးမွ မေက်နပ္ဘူူး...
ဆရာလည္း သိတဲပံုပဲ ...သူ ့ကို ေဘၾကည့္ၾကည့္ရင္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတယ္။
ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ A ရပါရဲ ့... group နဲ ့လုပ္တဲ့ အမွတ္အမ်ားဆံုးေပးတဲ့ အရာေတာ့ B+ ပဲ ရတယ္။
အလြန္တရာေခါင္းမာ တကိုယ္ေကာင္းဆန္ၿပီး ဘာမွ မသိတဲ့ ျမန္မာႏွစ္ေယာက္ရယ္။ အလုပ္မလုပ္တဲ့ စလံုးႏွစ္ေယာက္ရယ္ ေပါင္းၿပီး ဒီေလာက္ထြက္လာေတာ့လည္း ရင္နာလို ့မဆံုး။
တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္လိုအပ္ခ်က္ေတြပါပဲ ...သူတုိ ့ကိုေျပာရတာ လက္ေပါက္ကပ္လြန္း ေဒါသထြက္စရာေကာင္းလြန္းလို ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ လက္ေလွ်ာ့လိုက္တာ။
အခုေတာ့ ငိုခ်င္တယ္။
အတိတ္ကံ ....အတိတ္ကံ ဒါပဲ လက္ညိုိုုးထုိးေနရတာ မေတာ္မွန္းသိလည္း .... ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အထင္ႀကီးမိေတာ့ နာက်င္လြန္းလွရဲ ့။
အခုေတာ့ အျမင့္က ျပဳတ္က်ၿပီေလ။
ေသလုေမ်ာပါး။
အမည္းေတြ အဆက္မျပတ္စီးေနတဲ့ ေလထုထဲမွာ မလွုပ္မယွက္။
'ဝန်ခံခြင်း'
7 years ago
0 comments:
Post a Comment