ေသခ်ာသည္မွာ မလြမ္းေတာ႔တာ ျဖစ္သည္။ ေမ႔သြားသည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ သတိတရရွိလွပါသည္။ အဆံုးမွာေတာ့ အခ်စ္သည္ ပ်က္စီးျခင္းသို႔ ေရာက္သြားၿပီထင္သည္။
သဲနာရီနဲ႔ ဥပမာေပးႏိုင္သည္။ ကြဲအက္ေနေသာ ႏွလံုးသားမွ အမႈန္အစမ်ားမ်ား တစ္စစက်ဆင္းလာၿပီး အဆံုးမွာ ႏွလံုးသားမဲ႔သြားတာ ျဖစ္မည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အသည္းမကြဲေတာ႔ျခင္းမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ မဟုတ္ပါလား။ ဒါေပမယ္႔ ရင္ထဲမွာေတာ႔ ေဟာင္းေလာင္းေပါက္လုိ ျဖစ္လုိ႔ေနေလသည္။
အခ်စ္မရွိေတာ႔ရင္ ေလာကႀကီး မလွေတာ့ဘူးဆိုလား။ မဟုတ္ပါ။ အရင္လို လွၿမဲျဖစ္ပါတယ္။ ေကာင္းကင္မွာ အျပာေရာင္ၾကည္လင္ေနသည္။ တိမ္မ်ားက ျဖဴလဲ႔ေတာက္ပေနသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ မဟုတ္ပါလား။ သို႔ေသာ္ ေငးငိုင္ကာ ရပ္ေနၿမဲျဖစ္သည္။
