စက္ဝန္းတစ္ပတ္

ညီမေလးေရ....

ညီမေလးေရ..
ငါတို႔ဟာ.. အရွိန္နဲ႔ေျပးထြက္လာတဲ့ ေပါက္ဓါးေတြလို..
တဆတ္ဆတ္တုန္ခါေနေပမယ့္
ပစ္မွတ္ကို အနက္ရိႈင္းဆံုး ထိုးေဖါက္ၾကစို႔ကြယ့္..။

ေသာကကို ရယ္ေမာသံအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းလို႔
နာက်င္ျခင္းေတြကို သီခ်င္းလုပ္ဆိုၾကမယ္..
ႀကံဳဆံုလာသမွ် အခက္အခဲေတြဟာ.
ငါတို႔ ႏွလံုးေသြးေရာင္ သင္ခန္းစာေတြပဲ
မိုင္ေထာင္ခ်ီေ၀းတဲ့ခရီးရဲ႕ ပထမဆံုးေျခလွမ္းမွာကိုက..
ဒုကၡသစၥာကို.. အံႀကိတ္ရြတ္ခဲ႔ၿပီးမွေတာ့..
ဒီခရီး... ေ၀းေ၀းနီးနီးေပါ႔ ညီမရယ္..

အခ်ိန္ကာလဆိုတာ..
သိပ္ကိုကၽြမ္းက်င္တဲ့ တံျမက္စည္းတစ္ေခ်ာင္းတဲ့ ညီမေရ..
မလိုအပ္တာေတြဟာ..
အခ်ိန္က်ရင္.. လွဲက်င္းခံၾကရေတာ့မွာ...
အဲဒီ့မွာ..
ငါတို႔ဟာ..
အမိႈက္မဟုတ္တဲ့ ေရႊ ျဖစ္ေၾကာင္း
လက္ခေမာင္းခတ္ျပီး.. သက္ေသျပႏိုင္ဖို႔
ဒါဟာ... မွတ္ေက်ာက္တင္ျခင္း..အႏုပညာတစ္ခုပါပဲ..

ကိုယ့္ပစ္မွတ္ကိုကိုယ္ စိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္လို႔
ငါတို႔... ကိုယ့္အသြားကိုယ္ေသြးလိုက္ၾကစို႔ကြယ္..
ေမြးေန႔ဆိုတာ..
အာ႐ံုငါးပါးနဲ႔ အဆက္အဆံ အေခၚအေျပာမ်ားေၾကာင္း
တစ္ႏွစ္တစ္ခါေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္ရတဲ့ စင္တင္ျပဇာတ္ေလာက္ပါပဲ...

ဘ၀မွာ..
ႏွစ္ခါမေသပါဘူး.. ညီမေရ..
ငါတို႔ကူးေနတဲ့ျမစ္ေရဟာ..
မေန႔ကထက္ေတာ့ၾကည္လင္လို႔....
လွမ္း ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္စမ္း......
အဲသလို... လင္းပလာမယ့္ ေကာင္းကင္မွာ...
မင္းအမည္နာမနဲ႔ ၾကယ္စင္တစ္စင္း... ျပံဳးေနတယ္..။

အိျႏၵာ

(၁၃.၁၀.၂၀၀၉)
(ေအာက္တိုဘာ ညီအစ္မႏွစ္ဦးအတြက္.. လက္ေဆာင္မြန္)

........................

စည္းအျပင္ကလူ

မ်ိဳးဆက္တစ္ဆက္ဟာ ေနာက္ခံကားလိပ္လို က်သြားတယ္
ေနာက္မ်ိဳးဆက္ဟာ လက္ခုပ္လက္၀ါးတီးလို႔

မင္းသိခဲ့တဲ့တစ္သက္လံုး
အေမွာင္ေတြေခ်ာင္ေတြထဲမွာ ပုန္းေအာင္းခဲ့တာ
အခုေတာ့ ဂရုျပဳခံရျပီေပါ့
အေမွာင္ထဲမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး၊ အဲတာမို႕ အလင္းေရာင္
ဘ၀တစ္၀က္စာကို သြန္ထုတ္ပစ္လိုက္ျပီး
ၾကိဳးၾကာေတးနဲ႔ ျဖည့္လိုက္တယ္။

တစ္ေယာက္ေယာက္ဟာ နာမက်န္းမႈတဲ ကူးခတ္ေနတယ္
ေဆာင္းဦးရာသီဟာ လာေရာက္စစ္ေဆးေနဆဲမွာေပါ့
တိရိစာၦန္ငယ္ေလးေတြရဲ႔ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြ
လမ္းဟာ အိပ္စက္ျခင္းနဲ႔ တြဲသြားတယ္
မင္းကို အႏိုင္ယူသြားတဲ့၊ ေတာက္ပတဲ့အလင္းထဲမွာ
မင္း မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္လို႔
အမည္မသိစည္းရိုးနားေဘးမွာ။ ။

( OUTSIDER from Landscape over Zero)
Bei Dao
မယ့္ေမြးေန႔အတြက္ ကဗ်ာေကာ္ပီ (ဆရာ ေဇယ်ာလင္း စာအုပ္ထဲက ကူးထားတာ)

ထာ၀ရ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ႕ပါေစ။

မုိုးကုတ္သား

........................


မမ အိျႏၵာနဲ႔ အစ္ကို မိုးကုတ္သားေက်းဇူးနဲ႕ မနက္က ေသကံမေရာက္ခဲ႔တာလို႔ လြန္လြန္က်ဴးက်ဴးေျပာခ်င္မိတာ။
ေသြးလွူၿပီးေတာ့အျပန္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအသြား မ်က္စိထဲ ဘာမွမျမင္ေတာ့။ေခါင္းထဲလည္း မူးေနာက္ၿပီး ဘာမွ မျမင္ေတာ့ဘူး။ ေခၽြးေတြလည္း ထြက္လာ တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ေအးစက္သြားလို႔ ေသခါနီး ေဇာေခၽြးျပန္တယ္ ဒါမ်ိဳးပဲလားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားမိခဲ႔။
ဒါေပမယ့္ စိတ္ကို တင္းထားရင္း ေလဟာနယ္ထဲ လြင့္ေနတဲ႔ စိတ္ကို အတင္းျပန္စုေခၚဆဲ မမအိျႏၵာက စလံုးအမ်ိဳးသမီးေပးသြားတဲ႔ ခ်ိဳခ်ဥ္ကို ပါးစပ္ထဲထည့္ေပးပါတယ္။

အခ်ိဳဓာတ္ျမန္ျမန္ယူလိုစိတ္နဲ႔ ခ်ိဳခ်ဥ္ကို ကိုက္လိုက္တာ။
ပါးရိုးတစ္ေလွ်ာက္လံုးနာက်င္လို႔ ဆက္ မဝါးရဲေတာ့ဘူး။ သြားဖံုးေတြလည္း နာ။နားေတြ လည္း အူၿပီး ကိုက္လာ။
ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ ေသြးလည္ပတ္မွုပံုမွန္ျဖစ္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕….

ေမြးေန႔အလွူကို ဘယ္သူမွ မဖိတ္ပါဘူးလို႔ ေျပာခဲ႔ေပမယ့္ ေစတနာေမတ ၲာနဲ႔ တကူးတကလာ ေပးတဲ႔ မမ အိျႏၵာနဲ႔ အစ္ကိုမိုးကုတ္သားကို ဘယ္လုိ ေက်းဇူးတင္ရမွန္း မသိေတာ့ပါဘူး။


ညေနခင္းမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးေပးတဲ႔ ေမြးေန႔ကိတ္ကေလးနဲ႔ ငိုရမလို ရယ္ရမလို စိတ္
ဒဏ္ရာထလာျပန္ပါတယ္။
Happy birthday လို႔ သီဆိုေပးမယ့္သူ မရွိပါဘဲ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္း မီးမွုတ္ကာ ဆုေတာင္းရမွာလား။
ေၾကကြဲစရာေကာင္းလြန္းရဲ႕။
ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္လိုက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္လို႔ ေတြးမိေပမယ့္ သံေယာဇဥ္တင္းကာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ က်မလာခဲ႔။
ခက္လွခ်ည့္။
ဒါေပမယ့္ ဒီကိတ္မုန္႔ကို ဘယ္လိုအင္အားနဲ႔ မီးထႊန္းၿပီး ဆုေတာင္းရမွာလဲ။
မငိုခ်င္ပါဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ မမအိျႏၵာနဲ႔ အစ္ကိုမိုးကုတ္သား ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ႔ ကဗ်ာေလးေတြကို အခါခါျပန္ဖတ္ေနမိျပန္။