“ ေဆးလြင့္ပံုရိပ္”

ဘယ္လိုမွ မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ ေတြ႕ရွိခဲ႔ကာ ျပန္တမ္းတတိုင္း ၾကည္ႏူးမဆံုးျဖစ္ေစခဲ႔တဲ႔ ဓာတ္ပံုေလးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္။

ပထမဆံုးမိတ္ဆက္ေပးခ်င္သူက “ ေဖေဖ”လို႔ ကၽြန္မ တစ္ခါမွ မေခၚဘူးတဲ႔ အမ်ိဳးသားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ကၽြန္မ အေမနဲ႔ ေဆြးမ်ိဳးမ်ားက ရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္လွတယ္လို႔ ေျပာၾကတဲ႔ ေဖေဖဟာ ကၽြန္မအျမင္မွာ ခန္႔ထည္ၾကည့္ေကာင္း ေနပါတယ္။ ခ်စ္ေသာမ်က္စိနဲ႔လို႔ ညႊန္းၾကမယ္ဆိုရင္ ေဖေဖ႔ကို ခ်စ္လားဆိုတဲ႔ ခံစားမွုဟာ ကၽြန္မ မခြဲျဖာႏိုင္တဲ႔ ပုစၦာျဖစ္ပါတယ္။

“ သမီးအေဖအေၾကာင္း မေျပာခ်င္ဘူး”
“သမီးဘဝမွာ အေဖမလိုဘူး ။ အေမတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ ျပည့္ျပည့္စံုစံုထားႏိုင္တယ္” ဆိုတဲ႔ စကားလံုးေတြနဲ႔ ပံုသြင္းခံခဲ႔ရသူပါ။
ကိုယ့္ထက္ပညာတတ္ ထက္ျမက္တဲ႔မိန္းမေၾကာင့္ အေဖရဲ႕ မာနကို ထိခိုက္ခဲ႔ေလသလား။ မနာလိုေသြးဆိုးၾကတဲ႔မိန္းမဖက္က ေဆြမ်ိဳးေတြကို မၾကည္ျဖဴႏိုင္ျခင္းဟာ အေဖရဲ႕ေရြးခ်ယ္မွုလား။

လူတကာေတြ ဘယ္လိုေသြးထိုးလည္း အေဖ႔ကို ၾကည္ညိုမပ်က္ဖို႔ သမီးအတတ္ႏိုင္ဆုံုးႀကိဳးစားပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ သမီးကို အေဖဘာလို႔ တစ္ခါေလးပင္ လာမေတြ႕ရတာလဲ။

ဓာတ္ပံုကိုၾကည့္မိတိုင္း ရင္ထဲမွာ စူးလာကာ မ်က္ရည္ရစ္ဝိုင္းလာ။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ၾကည္ႏူးတယ္။ ေမေမ႔ကို ေဖေဖနဲ႔ တြဲဖက္ျမင္ရတယ္။ေမေမကလည္း ပံုထဲမွာ ၿပံဳးေနတယ္။

ေမြးကင္းစရက္ပိုင္းေလးမွာတင္ ကၽြန္မကို တနယ္တေက်းက အဘြားလက္ထဲအပ္ကာ အေဒၚေတြလက္မွာ ႀကီးျပင္းခဲ႔ရသူကၽြန္မအတြက္ အေမဆိုတာလည္း ဖမ္းဆုပ္ရခက္ခဲတဲ႔ ပံုရိပ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။
“ သမီးကို မေလးေမြးထားတာ မဟုတ္ဘူး။ အန္တီကမွ အေမအရင္း” ဆိုတဲ႔ အေဒၚတစ္ေယာက္ရဲ႕ စေနာက္စကားကို သိသိႀကီးနဲ႔ ယံုဖို႔ ႀကိဳးစားဖူးသလို သူက ငါ့အေမရင္း မဟုတ္ဘူး ငါ့မိဘရင္းေတြက တစ္ေန႔ျပန္လာေခၚမွာလို႔ အျဖစ္မွန္ကို လွည့္စားကာ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။

“ သမီးတို႔ ပညာေရးအတြက္” ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ တာဝန္က်ရာေဒသေတြမွာ ေနထိုင္ၿပီး တစ္ႏွစ္ကို တစ္ႀကိမ္သာေတြ႕ျဖစ္တဲ႔ ေမေမ႔ပံုေလးကိုၾကည္႔ကာ အၿမဲေခၚေဝၚခ်င္လြန္းလွတဲ႔ နာမ္စား ေမေမလို႕ရင္ထဲက တိုးတိတ္ရြတ္ဦးမယ္။
ၿပီးေတာ့ အေမ႕ကို အေဒၚေတြေခၚသလို မေလးလို႔ ေခၚေဝၚကာ “မေလး သမီးကို ခ်စ္လား”လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ဖြင့္မဆိုျဖစ္တဲ႔စကားကို ဓာတ္ပံုေလးၾကည့္ကာ ေမးမိဦးမယ္။

ဒီလိုဒဏ္ရာေတြ အနည္းငယ္ေျပေလ်ာ့လာရင္ေတာ့ ေဖေဖ႔လက္ေပၚမွ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းလြန္းလွတဲ႔ ကေလးမေလးကို ၾကည္ႏူးစြာ ၾကည့္မိဦးမယ္။
ပညာတတ္မိန္းမနဲ႔ ပစၥည္းရွိရြက္ၾကမး္ေရက်ိဳဘြဲ႔ရ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျမစာပင္တစ္ခုထဲက လွပသန္းစြမး္တဲ႔ ပန္းကေလးတစ္ပြင္႔ဟာ ကၽြန္မရဲ႕ အစ္မ ျဖစ္ပါတယ္။
ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို သိုဝွက္ထားတတ္ကာ ကၽြန္မထက္ခံႏိုင္ရည္ေကာင္းသလို ကုသိုလ္ကံလည္း ပိုေကာင္းသူ အစ္မဟာ ေဖေဖ႕လက္ေပၚမွာ ၿပံဳးရႊင္လို႔ေနပါတယ္။

သက္ေႏွာင္းစေနျဖစ္ေနေပမယ့္ စေနၿဂိဳဟ္ေမႊတာ။ကၽြန္မေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ေရးၿပိဳကြဲရတာဆိုတဲ႔ ခဏခဏေရရြတ္ခံၿပီး ႀကီးျပင္းခဲ႔ရသူကၽြန္မကလည္း ဓာတ္ပံုေလးထဲမွာ ပကတိၿပံဳးရယ္ေနတာေၾကာင့္ ဒီဓာတ္ပံုေလးၾကည့္တိုင္း ကၽြန္မမွာ အလိုအေလွ်ာက္ၿပံဳးမိတာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မွုေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ သက္ဆိုးမရွည္တာ အစဥ္အလာျဖစ္ပါတယ္။

“ ဒီဓာတ္ပံု ဘယ္က ရတာလဲ ” ဆိုကာ အေဒၚငယ္က ျပန္သိမ္းသြားတဲ႔အခါ သူၿဖဲဆုပ္ပစ္လိုက္ၿပီလား။ ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လိုက္ၿပီလား လို႔ပင္ ကၽြန္မ မေမးေတာ့ပါဘူး။ မသိခ်င္ေတာ့ပါဘူး။
ဝမ္းနည္းနာက်င္မွုေျမာက္မ်ားစြာထဲက အေသးငယ္ဆံုး အစိတ္အပိုင္းေလးသာမို႔ ဒီဓာတ္ပံုအၾကာင္းေလးကို ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္လို႔ပင္ ေနခဲ႔ပါၿပီ။ …။


(လူကေလး tag လို႔ ေရးျဖစ္တဲ႔ ငယ္ဘဝတစ္စိတ္တစ္ေဒသေလးပါ။ စာေလးမေကာင္းခဲ႔ရင္ သည္းခံေပးပါဦးလို႔။ )