“တစ္ေယာက္ေသာ ေၾကြးရွင္ႏွင့္ ေတြ ့ဆံုျခင္း”

ကၽြန္မရဲ ့ ေၾကြြးရွႈင္ေတြက ကမၻာအႏွံ ့ပဲ ထင္ရဲ ့။
မအူမလည္မို ့ ကိုယ္ကပဲခံရတာကို သည္းခံႏိုင္စြမ္းေတြပဲ ျပည့္ဝေနသလိုလိုနဲ ့ အၿမဲသံုးတဲ့စကားက
“သူ ့ေၾကြးရွိက ဆပ္ရလိမ့္မယ္”တဲ့။
အခုလည္း ခံရျပန္ၿပီ။
အိမ္စငွားတုန္းက ဘာမွ မေျပာပဲနဲ ့ အခုမွ စေျပာတာက ကြန္ပ်ဴတာက ၂ နာရီပဲ သံုးရမယ္တဲ့။ထပ္သံုးမယ္ဆို ပိုက္ဆံပိုေပးပါတဲ့။
ေကာင္းၿပီေပါ့ ေပးလိုက္ၿပီ။ဒါဟာ ျပႆနာမဟုတ္ပါေလ..အဓိက က အင္တာနက္မရွိတာ။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ လိုင္းေလွ်ာက္ဦးတဲ့...
ဒီမွာ လူကို ဘာထင္ေနသလဲလို ေျပာခ်င္မိရဲ ့။
ေက်ာင္းနဲ ့ နီးတဲ့ေနရာမို ့ ေျပာင္းလာ…ေရာက္လာေတာ့ အခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္ပိုထည့္ထားတာ။
“သူ ့ေကၽြးရွိက ဆပ္ရလိမ့္မယ္”လို ့ ဆိုကာ ခါတိုင္းလို စိတ္မႏြဲ ့ႏုိင္ေတာ့။
အစ္မက အခုခ်က္ခ်င္းေျပာင္း …သံုးရက္တြင္း အခန္းရွာေပးမယ္ ေျပာေလတာ။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ “ ညီမလည္း ဘာလုပ္ရမွန္း မသိပါဘူး မရယ္…ေနာက္လအခန္းေျပာင္းရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္ေနာ္”လို ့ စကားရဲဆိုရေလၿပီ။
အဲဒီေတာ့ အနည္းဆံုး ႏွစ္လေနရမယ္တဲ့။
အသည္းကြဲရင္ ကဗ်ာဆရာျဖစ္လာသတဲ့။
ခုေတာ့ အသက္ရွုေတြ က်ပ္ကာ ကဗ်ာရိပ္ကို ဘယ္လို ခိုရပါ့။
“သူ ့ေကၽြးရွိက ဆပ္ရလိမ့္မယ္”တဲ့လား။
အဲဒီ အတိတ္ဆိုတာႀကီးကို ေျပးေတြ ့ကာ ေခါင္းေခါက္ပစ္လိုက္ခ်င္။
အဲဒါမွ သူ ့ရဲ ့အသိဥာဏ္ေတြ ထံုထိုင္းကာ ကၽြန္မကို ေၾကြးမဆပ္ခိုင္းေတာ့မွာ...