“ ငါးပံုျပင္”

သံသရာတစ္ေကြ႔မွာ ကေလးေလးနဲ႔ ငါးဟာ မရည္ရြယ္ဘဲ ႀကံဳဆံုမိၾကတာ။ ကစားစရာအသစ္ရသြားတဲ႔ ကေလးေလးဟာ အထပ္ထပ္ေတးဆိုၿပီး ငါးကို မွန္အိမ္ထဲထည္႔တယ္။ ငါးကေလးဟာ ဒီသီခ်င္းဟာ သူ႔အတြက္သာ ရည္စူးဆိုတာလို႔ ထင္ေနသတဲ့။ ကေလးေလးက စကားလာေျပာတိုင္း သူ႔ကို အေရးတယူရွိရွာတယ္လို႔ ၾကည္ႏူးရွာတယ္။ ေခ်ာင္ထဲက ငါးမို႔ ဝန္းက်င္မွာ ငါးလွလွေလးေတြ အလွေမြးထားမွန္းလည္း မသိရွာပါဘူး။

ဒီရယ္စရာဇာတ္လမ္းဟာ ကေလးေလးက ငါးကို စြန္႔အၿပီးမွာ ျဖစ္ရပ္မွန္ေၾကကြဲျခင္းနဲ႔ ထိပ္တိုက္တိုးၿပီေလ။ ကေလးေလးက ေျပာေသးတယ္။ “ မင္းကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလိုက္ၿပီ။ ေပ်ာ္သလိုေနေပေတာ့ ... ” တဲ့။ ငါးမွာ နားမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူၾကားခဲ႔တယ္။ၿပီးေတာ့ သူမယံုဘူးတဲ႔ေလ။
သူ ကုိ မစြန္႔ပါနဲ႔ ... လို႔ေသြးရူးေသြးတန္းေတာင္းပန္ရွာတယ္။

ေခ်ာင္ေလးထဲမွာပဲ ေအးေအးေဆးေဆးသူေနပါ့မယ္။ကေလးေလး တစ္ျခားငါးေတြကို ၾကည္ႏူးခြန္းဆိုေနခ်ိန္မွာလည္း ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးမလႈပ္ရွားပါဘူးလို႔ အခြန္းထပ္ဆိုေပမယ့္ ကေလးေလးက ၿငီးေငြ႔သြားၿပီ။ မျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့ေလ။

ဒီလိုနဲ႔ ရင္ကြဲနာက်သြားတဲ့ ငါးဟာ အေသလို ျမစ္ထဲေမ်ာတယ္။ အလြမ္းဒဏ္နဲ႔ မလွုပ္မရွက္ ရိုရိုေသေသဆုေတာင္းတယ္။ ကေလးေလးကို ျမင္ရႏိုး ေသေဘးကို မေၾကာက္ဘဲ ျမစ္ဦးမွာ တိတ္တိတ္ေလး ေစာင့္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္စရာေတြ မ်ားပိုင္တဲ့ ကေလးေလးဟာ ျမစ္ကမ္းကို ေျခဦးမလွည့္ေတာ့ဘူးရယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာ ျပင္းဟုန္ရွေနတဲ႔အပူကို ေပ်ာက္လိမ့္ႏိုးနဲ႔ ငါးဟာ ျမစ္ဖ်ားေပၚတက္လာတယ္။ ေၾကာက္ရြံတတ္လြန္းေပမယ့္ ကေလးေလးအရိပ္ကို ျမင္ခ်င္ေဇာနဲ႔ ေသလုေအာင္ နာလိမ့္မယ္ဆိုတာ သိလည္း မေၾကာက္မရြံအျမင့္ႀကီးပ်ံတက္လို႕ ကုန္းေပၚေရာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားၿပီေလ။

ပထမ သူ႔အေရျပားေတြ ပြန္းေပါက္ပဲတယ္။ နားလြန္းလို႔ တစ္ဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ႔ ငါးဟာ ျမစ္ထဲ ျပန္ျပဳတ္က်သြားတယ္။ဒါေပမယ့္ ကေလးေလးအရိပ္ေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ေခါက္ႀကိဳးစားမိျပန္တဲ႔အခါ သူ႔အသားေတြ ျပတ္ကြဲရွကုန္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေမ႔ေမ်ာရင္း ေရထဲ ျပန္ေရာက္သြားျပန္တာ။

ဟုတ္ပါတယ္။ မယံုႏိုင္ဖြယ္ပါ။ ကေလးေလးအၿပံဳးကလြဲလို႔ က်န္တဲ႔အရာကို အမွတ္မရွိတဲ႔ ငါးရယ္ေလ။ နိဂံုးမွာေတာ့ သူ႔အရိုးေတြ ေၾကကာ ေသြးေတြ အန္ထြက္တယ္။ ကေလးေလး အရိပ္ကိုလည္း မျမင္ရလိုက္ပါဘဲ ေသငင္ေဇာမွာ ဘာဆုမွလည္း မေတာင္းႏိုင္ခင္ အသက္ေပ်ာက္ရွာေလတာ။

လူေတြၾကားေတာ့ ရယ္ၾကတယ္ေလ။ ကေလးေလးကလည္း ေဘးလူေတြရယ္သလို လိုက္ရယ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ “ဒီေလာက္ဥာဏ္နည္းလွတဲ့ ငါး ေသတာေတာင္ နည္းေသး ” ဆိုပဲ။ ႏွလံုးသားပဲ ရွိတဲ႔ငါးပါ လို႔ ေခ်ပေပးမယ့္သူ မရွိဘူး။ ငါးမွာ ကေလးေလး တစ္ဦးတည္းသာ တြယ္တာခဲ႔တာပါ ဆိုကာ ထုေခ်လႊာ တင္ေပးသူ မရွိဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ မေပးႏိုင္ဘဲ မ်က္လံုးပြင့္လ်က္ ေသေနတဲ့ငါးကို ဝမ္းသာအားရ ရင္ခြဲၾကေလရဲ႕။
အဲဒီမွာ ငါးရဲ႕ရင္ထဲက ေရႊေရာင္ဝင္းလက္ေနတဲ့ အရာေလးကို ေတြ႔ရွိသြားခဲ့တာ။

အျမဳေတဆိုပဲ။
အလုအယက္ယူၾက။လုယက္ၾက။
ေနာက္ဆံုးမွာ သူတို႔ဟာ အျမဳေတစစ္မစစ္ စမ္းသပ္ၾကတယ္။

အျမဳေတေလးကို ဓားနဲ႔ခုတ္တယ္။ မလြဲပါဘူး။နာလြန္းလို႔ အျမဳေလးက ကေလးေလးကို တၿပီး ၾကဴၾကဴပါေအာင္ ေအာ္ရွာတယ္။ေသနတ္နဲ႔ပစ္တယ္။ ဗဟိုမွတ္ကို တည့္တည့္ထိပါတယ္။ အျမဳေတေလးကေတာ့ ပဲ့မထြက္သြားပါဘူး။ေၾကကြဲလြန္းလို႔သာ ကေလးေလး ေရလို႔ ေျခာက္ေျခာက္ျခားျခား ညည္းရွာတယ္။

ဒါေပမယ့္ အျမဳေတမဟုတ္မွန္း သိသြားလည္း လူေတြက လႊင့္မပစ္ပါၾကဘူး။ အံ့ၾသလြန္းလို႔တဲ့။ ဓားခုတ္ရာ တစ္ခ်က္ခံရတုိင္း ဒီေက်ာက္ခဲေလးကထြက္လာတဲ့ အသံကို ထူးထူးဆန္းဆန္းၾကားခ်င္လြန္းလို႔ အခါခါထိုးခုတ္ၾကရင္း ၾကာလာေတာ့ ပ်င္းစရာေကာင္းလွတယ္ဆိုကာ အျမဳေတေလးကို ျပတိုက္ဆီ ပို႔လိုက္ၾကတယ္။

ယေန႔ထက္တိုင္ေလ ။ လာသမွ်ဧည့္သည္ေတြဟာ အျမဳေတေလးရဲ႕ အသံကုိ ၾကားခ်င္လြန္းလို႔တဲ႔ ... ၾကာပြတ္တံနဲ႔ ရိုက္ႏွက္ေနၾကဆဲ။
တကယ္ေတာ့ အျမဳေတေလးရဲ႕ “ကေလးေလး ... ကေလးေလး ... ” လို႔ တမ္းတေခၚသံကို အဆန္းတၾကယ္ မရွိသင့္ပါဘူး။
ဒီအျမဳေတေလးဟာ မငိုတတ္တဲ႔ ငါးတစ္ေကာင္ရဲ႕ သိုသိုဝွက္ဝွက္ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ဖြဲ႔တည္ခဲ႔တာရယ္။


( လူကေလး tag တဲ႔ ပံုျပင္ေလးကို လူကေလးနဲ႕ ညီမေလး nguzar ကို ေျပာျပတာပါ။ ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒီမွ်ပါပဲကြယ္ ...)