စိတ္နဲ႔မမီႏိုင္ေသာအရပ္အား ဖြင္႔ဆိုျခင္း

ႏွစ္ခုေသာ စိတ္ကေလး
မခ်ိတ္ဆက္မိတဲ႔အခါ
စိတ္ကိုစိတ္ကၿခားေနတယ္ တဲ႔လား။

ဟင့္အင္း။
မယံုဘူး။
လက္မခံႏို္င္ဘူး။

ဘာေတြက တားေနခဲ့တာလဲ...
မရဏဗံုသံေတြ ၿမည္ဟည္းလို႔ သူ မၾကားခဲ႔တာလား...

ကမၻာအထပ္ထပ္ၿခားၿပီးသားမို႔
တရားနဲ႔ ေၿဖခ်င္ေပမယ့္......................

နားမစြင့္ေတာ့တဲ႔ ခ်စ္ရသူေလး ... ခ်စ္ရသူေလးေရ...

ရင္ကြဲေအာင္ ေအာ္ေခၚမိလည္း ...
ထူးသံေလး မၾကားရဘူးပဲ။

အေသအခ်ာေပါ့
စိတ္နဲ႔မမီႏိုင္ေသာအရပ္ မွာ
စိတ္က စိတ္ကို အခါခါသတ္တယ္။...။

မမ မေနာ္ဟရီရဲ႕ စိတ္နဲ႔မမီႏိုင္ေသာအရပ္ ကဗ်ာေလးကို ဖတ္ၿပီး သူမ်ားေတြေရးထားတာ အားက်လို႔ ေရးမိတဲ႔ ကဗ်ာေလးပါ။ တခၤကုပၸတိဥာဏ္လား မသိ။ အဲဒီလိုလွ်င္ျမန္တဲ႔ဥာဏ္မရွိပဲ ကိုယ့္အရွက္ကိုယ္ခြဲကာ ေရးမိတဲ႔ ကဗ်ာေလးေပါ့ ။ :P

အမွတ္တရ တနဂၤေႏြ

( 19 July 2009)

ဘယ္တနဂၤေႏြမွ အျပင္မထြက္တတ္သူအတြက္ ဒီတနဂၤေႏြဟာ အမွတ္တရ။

မမလွလွအိႁႏၵ ာ နဲ ့ေတြ ့ရသလို အစ္ကုိမိုးကုတ္သား၊ ကိုရင္ေနာ္၊ကိုလင္းဒီပနဲ ့ကိုဇက္ ( Zephyr ) တုိ ့နဲ ့ပါ ဆံုျဖစ္တဲ့ ေန ့။မခင္ေလးနဲ ့လည္း စတင္စကားေျပာ ရင္းႏွီးတဲ့ေန ့။

အိတ္ကို စစ္လိုက္ေတာ့ ဖုန္းအခြံေတြ ့လို ့ ဖုန္း ရွိတယ္ထယ္ၿပီး လမ္းတစ္ဝက္ေရာက္မွ က်န္ခဲ့မွန္းသိလို ့အိမ္ကိုျပန္ေျပးၿပီး ဖုန္းယူရလို ့ ပင္ပန္းလြန္းတဲ့ေန ့။ ဖုန္းတစ္လံုးဟာ ေတာ္ေတာ္အေရးႀကီးပါလားလို ့ အဲဒီေန ့မွ စြဲစြဲထင္ထင္ျဖစ္မိတဲ့ေန ေလ....

မမအိႁႏၵာ က လွပခ်စ္စဖြယ္ ခင္ဖို ့ေကာင္းတယ္။ အစ္ကိုမိုးကုတ္သားက သူမ်ားေတြကို ဂရုစိုက္တတ္တယ္။ ကိုရင္ေနာ္က သူတပါးေတြကို အေလးထားတတ္ၿပီး သေဘာေကာင္းတယ္။ ကိုလင္းဒီပက ရွက္တတ္စကားနည္းပံုရၿပီး ကိုဇက္ကေတာ့ စကားေျပာေကာင္းတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ရင္ထဲရွိတာ ေရွ ့မၾကည့္ေနာက္ၾကည့္ေျပာၿပီး သူမ်ားေတြကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ခဲ့ေလတာ ။

ကိုရင္ေနာ့္အသံကို မေဝခြဲတတ္တာနဲ ့ ပက္သက္ၿပီး
“ဟုတ္တယ္ .. ကိုရင္ေနာ္အသံက အျပင္ကနဲ ့မတူဘူးေနာ္ အဲဒီထဲမွာ အဘိုးႀကီးသံ ”လို ့ ေျပာလိုက္မိေတာ့... ပထမဆံုး နံပါတ္တစ္ အခန္ ့မွန္းခံရတဲ့ အစ္ကိုမိုးကုတ္သားခမ်ာ လူႀကီးရွက္ရံုမက စိတ္ဆိုးသြားလို ့ထင္ပါရဲ ့ အႀကီးအက်ယ္ရယ္ေတာ့တာ။

သူမ်ားေတြလည္း တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နဲ ့ ရယ္ေမာထိုးႏွက္က်တာေပါ့။အဲဒီတုန္းကေတာ့ အသံကို ဘာမွ ထည္ ့မတြက္ဘဲ ရင္းႏွီးသူမို ့ အရင္ဆံုးေရးလိုက္မိတာပါ။ ေနာက္ပိုင္း စကားကို ဘယ္လို ျပန္ေျပာလည္း မရေတာ့ဘူးပဲ။

ဒါေပမယ့္ အစ္ကိုမိုးကုတ္သားက သူတပါးခံစားခ်က္ကို အေလးထားတတ္သူမို ့ g-talk မွာ ကိုယ္ေပးတဲ့ အရုပ္ကေလးကို ဓာတ္ပံုရိုက္ကာ ညီမေလးေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ဆိုၿပီး တင္ထားတယ္ေလ။
ေပ်ာ္စရာ။

ဒါေပမယ့္ ဒီေန ့ဟာ နာမည္လည္း နည္းနည္းပ်က္သြားတာ။
ေယာက္်ားေလးေတြ စားတာက ရွမ္းထမင္းခ်ဥ္နည္းနည္းေလး ...ဒါေတာင္ ကုန္ေအာင္မစားၾက။

ကိုယ္ကေတာ့ ထမင္းလည္း အကုန္စားတယ္။ကိုရင္ေနာ္က သူ ့ေဝစုထဲက ခြဲ ထည့္ေပးတဲ့ ရွမ္းထမင္းခ်ဥ္ တစ္လုပ္စာလည္း စားလိုက္ေသးတယ္... မမအိႁႏၵာရဲ ့ဟင္းေတြထဲက မွုိနဲ ့ ၾကက္သားခ်က္မွာ မွုိေတြက်န္ေနလို ့လည္း ယူစားလိုက္ေသးတယ္။ :P

စားေနတုန္းကေတာ့ ရွက္စရာလို ့မထင္ေပါင္... “ မယ္ အစားႀကီးတယ္ေနာ္။ အစားႀကီးတယ္လို ့ ထည့္မေရးနဲ ”့ လို ့ ေျပာၿပီးေတာ့ကို စားတာ။

စားလည္းၿပီးေရာ ကိုဇက္က ေနာက္ဆို ထဲမွာ ေမာင္ရယ္ ဘာညာေျပာၿပီး မစားႏိုင္ မအိပ္ႏိုင္ဘူးလို ့ေရးရင္ မဟုတ္မွန္း သိၿပီတဲ့။ :D

အဲဒီဇာတ္ေကာင္ေၾကာင့္ အေနက်ံဳ ့ေနတာ သိသြားေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ စာေပေမာင္ႏွမေတြၾကားမွာ ထိန္းထားတဲ့ႀကားက မရင့္မက်က္စရိုက္ေတြ ေပၚသြားတာေတာ့ မေကာင္းဘူးဘဲ။

အစ္ကိုမိုးကုတ္သားက စာဖတ္ေနတဲ့ ပံုကို ဓာတ္ပံုရိုက္ထားတယ္ေလ။မဖ်က္နဲ ့လို ့အားလံုးဝိုင္းေျပာတဲ့ၾကားက ကိုရင္ေနာ္လည္း တားေနတဲ့ၾကားက ကိုယ့္ရဲ ့ရုပ္ဆိုးဆိုးပံုကို မၾကည့္ခ်င္လို ့ ဖ်က္ပစ္လိုက္မိရဲ ့ ။

သိပ္ကေလးဆန္သြားၿပီလို ့ေတြးလိုက္မိလည္း မႀကိဳက္ႏိုင္လြန္းေတာ့လည္း....

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ေလးစားတဲ့ စာေရးသူေတြနဲ ့ ပထမဆံုးအႀကိမ္ေတြ ့ဆံုရတာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလိုက္တာ။

အံစာတုံးကစားျခင္း

ေကာင္းကင္ႀကီး ၾကည့္လည္း မည္းေနတာပဲ ျမင္တယ္။
ေဘးပတ္၀န္းက်င္ေငးလည္း ေမွာင္ေနတာပဲ သိတယ္။
စိတ္ညစ္တယ္။

ဘာျဖစ္လို ့အမွတ္နည္းရတာလဲ။
ဘယ္သူ ့ကို အျပစ္ဖို ့ရမွာလဲ။

အစတုန္းက ေတာ့ စာရြက္တစ္ရြက္နဲ ့3D လုပ္တဲ့။
ဘာစည္းကမ္းမွ သတ္မွတ္ခ်က္မေပးဘူး ။
အမွတ္ေပးေတာ့မွ ဟိုစည္းမ်ဥ္း ၊ ဒီစည္းမ်ဥ္းနဲ ့လာညိွ။ harmony တဲ့ balance တဲ့။

လုပ္ထားတဲ့ ပံုက အေပါက္ေဖာက္ နံရံျခားတဲ့ sculpture.
အဲဒီေတာ့ အမွတ္က B တဲ့...

ဆရာ ့ကို နည္းနည္းေလးမွ မေက်နပ္ဘူူး...
ဆရာလည္း သိတဲပံုပဲ ...သူ ့ကို ေဘၾကည့္ၾကည့္ရင္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတယ္။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ A ရပါရဲ ့... group နဲ ့လုပ္တဲ့ အမွတ္အမ်ားဆံုးေပးတဲ့ အရာေတာ့ B+ ပဲ ရတယ္။
အလြန္တရာေခါင္းမာ တကိုယ္ေကာင္းဆန္ၿပီး ဘာမွ မသိတဲ့ ျမန္မာႏွစ္ေယာက္ရယ္။ အလုပ္မလုပ္တဲ့ စလံုးႏွစ္ေယာက္ရယ္ ေပါင္းၿပီး ဒီေလာက္ထြက္လာေတာ့လည္း ရင္နာလို ့မဆံုး။

တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္လိုအပ္ခ်က္ေတြပါပဲ ...သူတုိ ့ကိုေျပာရတာ လက္ေပါက္ကပ္လြန္း ေဒါသထြက္စရာေကာင္းလြန္းလို ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ လက္ေလွ်ာ့လိုက္တာ။

အခုေတာ့ ငိုခ်င္တယ္။

အတိတ္ကံ ....အတိတ္ကံ ဒါပဲ လက္ညိုိုုးထုိးေနရတာ မေတာ္မွန္းသိလည္း .... ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အထင္ႀကီးမိေတာ့ နာက်င္လြန္းလွရဲ ့။
အခုေတာ့ အျမင့္က ျပဳတ္က်ၿပီေလ။
ေသလုေမ်ာပါး။
အမည္းေတြ အဆက္မျပတ္စီးေနတဲ့ ေလထုထဲမွာ မလွုပ္မယွက္။

“ L”

L အေၾကာင္းကို ဘယ္သူ ့ကမွ မေျပာၾကေပမယ့္ ဘာရယ္မဟုတ္ ၾကည့္ခ်င္ရင္ youtube ကို သြားမၾကည့္ရေအာင္လို ့...
ဘယ္သူကမွ မၾကည့္ခ်င္ပါဘူးဆိုလည္း ....ရွက္ရွက္နဲ ့ ကိုယ္တိုင္ၾကည့္ဖို ့လို ့ ေျပာရေတာ့မလားရယ္...



credit:wugenglin09

“တစ္ေယာက္ေသာ ေၾကြးရွင္ႏွင့္ ေတြ ့ဆံုျခင္း”

ကၽြန္မရဲ ့ ေၾကြြးရွႈင္ေတြက ကမၻာအႏွံ ့ပဲ ထင္ရဲ ့။
မအူမလည္မို ့ ကိုယ္ကပဲခံရတာကို သည္းခံႏိုင္စြမ္းေတြပဲ ျပည့္ဝေနသလိုလိုနဲ ့ အၿမဲသံုးတဲ့စကားက
“သူ ့ေၾကြးရွိက ဆပ္ရလိမ့္မယ္”တဲ့။
အခုလည္း ခံရျပန္ၿပီ။
အိမ္စငွားတုန္းက ဘာမွ မေျပာပဲနဲ ့ အခုမွ စေျပာတာက ကြန္ပ်ဴတာက ၂ နာရီပဲ သံုးရမယ္တဲ့။ထပ္သံုးမယ္ဆို ပိုက္ဆံပိုေပးပါတဲ့။
ေကာင္းၿပီေပါ့ ေပးလိုက္ၿပီ။ဒါဟာ ျပႆနာမဟုတ္ပါေလ..အဓိက က အင္တာနက္မရွိတာ။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ လိုင္းေလွ်ာက္ဦးတဲ့...
ဒီမွာ လူကို ဘာထင္ေနသလဲလို ေျပာခ်င္မိရဲ ့။
ေက်ာင္းနဲ ့ နီးတဲ့ေနရာမို ့ ေျပာင္းလာ…ေရာက္လာေတာ့ အခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္ပိုထည့္ထားတာ။
“သူ ့ေကၽြးရွိက ဆပ္ရလိမ့္မယ္”လို ့ ဆိုကာ ခါတိုင္းလို စိတ္မႏြဲ ့ႏုိင္ေတာ့။
အစ္မက အခုခ်က္ခ်င္းေျပာင္း …သံုးရက္တြင္း အခန္းရွာေပးမယ္ ေျပာေလတာ။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ “ ညီမလည္း ဘာလုပ္ရမွန္း မသိပါဘူး မရယ္…ေနာက္လအခန္းေျပာင္းရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္ေနာ္”လို ့ စကားရဲဆိုရေလၿပီ။
အဲဒီေတာ့ အနည္းဆံုး ႏွစ္လေနရမယ္တဲ့။
အသည္းကြဲရင္ ကဗ်ာဆရာျဖစ္လာသတဲ့။
ခုေတာ့ အသက္ရွုေတြ က်ပ္ကာ ကဗ်ာရိပ္ကို ဘယ္လို ခိုရပါ့။
“သူ ့ေကၽြးရွိက ဆပ္ရလိမ့္မယ္”တဲ့လား။
အဲဒီ အတိတ္ဆိုတာႀကီးကို ေျပးေတြ ့ကာ ေခါင္းေခါက္ပစ္လိုက္ခ်င္။
အဲဒါမွ သူ ့ရဲ ့အသိဥာဏ္ေတြ ထံုထိုင္းကာ ကၽြန္မကို ေၾကြးမဆပ္ခိုင္းေတာ့မွာ...

သတိရတတ္တယ္

လွုတ္ခတ္ေနတဲ့ မုန္တိုင္းကို ဖြင့္ခ်မွ ေနသာေတာ့မွာမုိ ့ ရင္ထဲရွိတာေလး နည္းနည္းေလာက္ ေျပာခ်င္မိတာ။
ဧပရယ္လ္ ၁၃ ရက္။ဧပရယ္လ္ ၁၃ ရက္။
ရက္စြဲေလး နီးလာတိုင္း အေတြးေတြ ႏွိပ္စက္ကာ လူကလည္း မၿငိမ္သက္။ ပန္းပိေတာက္လို ့ေတြးထင္ၾကမယ့္သူေတြကို မွားေနလို ့အားနာ။
တကယ္က mizushima hiro ရဲ ့ ေမြးေန ့။ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္ျပည့္။ အရင္တုန္းက ဧပရယ္လ္ဆို အမွတ္တရ ျဖစ္ေနတဲ့ ရက္စြဲသံုးခု ရွိတယ္။ သႀကၤန္ရယ္…စိုင္းစိုင္းေမြးေန ့ရယ္။ mizushima hiro ရဲ ့ ေမြးေန ့ ရယ္။ အခုေတာ့ စိုင္းစိုင္းေမြးေန ့က ၁၀ ရက္ လား ၁၁ လား ၁၂ လား မေသခ်ာေပမယ့္ ။ သူ ့ေမြးေန ့ေတာ့ မေမ့ဘူးတကယ္။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မအသည္းကို ခြဲကာ ေမြးေန ့မွာ သူလက္ထပ္သြားေတာ့မွာ။ ရက္စက္ရဲ ့ေနာ္လို ့ ဘယ္လိုလုပ္ေျပာထြက္မွာလဲေနာ္။ သူ ့ခ်စ္သူေလးက ေရာဂါသည္ေလးမို ့ရယ္။ ပံုျပင္ေလးေတြထဲက အတိုင္းမို ့ ၾကည္ႏူးစရာေလးပါေလ။
သူမထင္မရွားေနရာက စတင္သရုပ္ေဆာင္စဥ္ထဲက အားေပးခဲ့သူမို ့ သူ ့ေက်ာ္ၾကားမွုေတြ ေလ်ာ့သြားမွာ စိုးကာ ရင္နာလြန္းေပမယ့္ စိတ္မနာပါဘူး တကယ္။
ခ်စ္ႏိုင္ၾကပါေစေနာ္။ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။ရာသက္လံုး အလြမ္းမရွိ ေပါင္းဖက္ပါေလ။
ဂ်ပန္မွာ နံပါတ္(၁) ေနရာကို ေရာက္ကာမွ လက္ထပ္ဖို ့ ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ့သူ ့ကို ပိုလို့ ေလးစားကာ ေမြးေန့ဆုေတာင္းဘယ္လိုေကာင္းေကာင္းေတာင္းရမလဲလို ့ စဥ္းစားေနပါတယ္။
ႏွစ္ကူးကို ႏွာေခါင္းနဲ ့ႀကိဳတယ္ေပါ့လို ့ အမနာပ ဆိုသူမ်ားကိုလည္း စိတ္မရွိပါဘူးရယ္။
့ ဒီစာေလးတစ္စဟာ သူ ့ကိ ုတစ္စံုတစ္ေယာက္အမွတ္ထင္ထင္ျဖစ္သြားရံုနဲ ့တင္ လံုေလာက္ေက်နပ္ေနပါၿပီ။
ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ဒီစာေလးျပန္ဖတ္ကာ ရယ္မိမွာအမွန္ေပမယ့္ ခုေနေတာ့သတိရတတ္တယ္။

ေတေလ

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ၿပံဳးရယ္ဖို ့ အင္အားေျခာက္ေသြ ့။
ပကတိစူပုတ္ေနမယ္။
တရံတခါေတာ့ ဘယ္သူ ့ကိုမွလည္း အားမနာခ်င္။ကေလးတစ္ေယာက္ပင္ တအံ့တၾသေငးၾကည့္...
give me a break.....o.k?